Kayıtlar

2012-02-09T01:16:00.002+02:00

Çok istediğimi sandığım bazı şeylere hiç ihtiyacım olmadıgını nedense hep o çirkin manzaradan sonra anlıyorum ; kapıyı suratıma çarparken dil çıkarıp nanik yapıyorlar . Sonra ben ve keşkelerim oturup zirliyoruz. Ne zaman büyürüm acaba? Nolur , bi 34 yıl daha sürmesin !

Bebeğin isyanı (!)

2012-01-29T04:45:00.004+02:00

Annem beni ballı kaymak sanıyor
Isırıyor küçük topuklarimdan
Minik kuzum, sekerim, fıstığım diyor
İki lafından biri beni ham yiyor

"nar gibi kokuyor", "bal gibi tatlı "
"kiraz gibi dudakli", " çilek yanaklı"
"parmakları bı lokma, kolları dişlik"
"ensesine bı bak, kaymağı katlı"

Lütfen söyleyin anacigima
Öpsün, koklasin, beni hep sevsin
Tamam kabulümdur, yine ham desin
Ama nolur ya, beni yemesin!

Her Eve Bir Mor İnek İstiyorum

2012-01-27T23:06:00.003+02:00

Ben biliyorum eksiğimizi. Tam öfkeden gözlerimiz dışarı uğramışken, bize bi mor inek lazım işte. Çözdüm di mi olayı? Zekiyim çünkü. 34 yıl süren bi sürü harala gürelenin sonucunda olsa da anladım. Bazen kuyruğunu sallasın, bazen boynuzunu, muncurunu (ağız ve cevresini ifade için kullandığım abuk ifade bu), bazen çifte kullanarak, tüm gergin vakıalarımızı çözsün. Tam tartışmada damara inmişsin tamam mı... Hararetle "sana anlatacağım ve sen de anlayacaksın bu kez" savaşı veriyosun. Mor inek sana bi boynuz, dierine bi çifte. Gör bakiiim, hangisi can yakıyor. Kırılan kemiklerin mi, yoksa hayal kırıklıkların mı? Şöyle bişiy de var tabi. Mor inek çift taraflı çalışacak ya, karşıdakinin nasibine düşen biraz iç ferahlata da bilir (!) Tam içinden Anlayacağı yok bu manyağın bi kafa göz giriversem diye ütopik hayalllere dalmışken mor peleriniyle kahraman (ım beniiim) mor inek ortama dalıyor ve dağıtıyor. Ohh be keşke bi çuval altın dileseydim.
Eminim Milkanın yeni reklamının mimarları, bi uçuk ve de kaçığın ol masumdan böyle bi vahşet çıkarabileceğini düşünmemiştir. Ne kadar da sığ düşünüyorlarrr:P

Öneri

2012-01-27T01:15:00.002+02:00

Anne çok bunalmış . Mızıltılı, daha gerçekçi tasvirle, gökgürültülü ve sağınak yağışlı. Ağzından bi sürü ağıtla birlikte "Allahım hala aynı noktadayım..." şikayeti dökülüyor. Bıdık ol cümleyi havada kapıyor. Diyorki Annesinin sırtını sıvazlerken : Babama diyelim, bizi diyarbakıra götürsün Annem. Orası başka bir noktadır."
:D

2010-11-24T02:20:00.002+02:00

Dedesi inekleri bahçeden getirmeye gitmiş. "Hadi biz de gidelim" dedim. "o hoooo, burası çook büyük, onları nasıl bulacağız oğlum" dedim. " İzlerini takibedelim anne, onları böyle bulabiliriz" dedi bacaksız:) hem de 36 ay 2 günlükken...

Gel Sana Kara, Kapkara Blog Diyelim

2010-02-23T02:25:00.002+02:00

Kara manzaran gibi bahtın da kara senin. Adın kara olsun:P Mizacımızdaki kararmaya yatkınlık söz konusu olunca bizi karıştırabilirler a, o noktadan sana bi ilaveyle, gel, biz sana kapkara diyelim. Natureldir, iyidir. Görene yanılma payı vermez. Aydınlık özletir a, iyiye teşvik, iyiye müştak, aşık filadır:P (atıyorum hiç öyle bişiy yok, amaç seni karaya ikna etmek)
Bana, "bi gün bunu da mı yapacaktın" bakışı atma. Hem bi başka gün daha neleri yapabileceği mi de bilmiyorsun değil mi:P Göz dağ değil canııım, sadece işe heyecan kattım. Böyle boş boş otura otura hamlamışındır sen. Çoşku neyin lazım ki hayattar olasın. Yoksa dikelim başına koca bi mermer, kara namın ardından fatiha davetiynen ... :)
Seni iyideen kararttım, şimdi iç huzuruyla uyuyabilirim:P
Bekle bakalım hancığım. Hancı nerde, yolcu nerde...

2010-02-15T22:48:00.002+02:00

Herkesin fıtratında hakka yakın baskın yanları vardır. Birkes (!) iman etmemiş bile olsa sözkonusu yanıyla-yönüyle hakka uygun olabilir. Manzara kalabalık, izaha ne luzum. İşte fakirin bu misal hallerinden biri gereğince korsan her bişeye içimden hoşnutsuzum. Taksilere de. Ama ne hikmetse, ne zaman, sırf haklarına girmeyeyim diye korsan yerine sarı taksi çağırsam günüm kabus oluyor. Azarlayanı mı ararsın, ücreti ikiye katlamak için daireler çizip kutsal olmayan mekanları tavaf ettirenleri mi, yoksa "dur, ineceem!" die feryat ettiğim halde gaza basıp devam edeni mi, yoksaaa, dalgınlığımı "yolu bedavaya mı getirecektin, sonra da taksici paramı çaldı dersiniz" muhabbetine bağlayabilen yeteneklisini mi? Hiç birini aradığını sanmıyorum, kafayı mı yedin. Bunları sineye çekebilen mülayimler var mı bilmiyorum, kesin şey şu ki ben onlardan değilim. Üstünden ne kadar zaman geçse de canımı sıkabiliyorlar. Bi de seni saf yerine koyanlar var ya, ah erkek olaydım da iki şamar çakaydım pişkin suratına dedirtiyor bana. Mekanı anlamamış, durağı arayıp öğrenmek yerine farklı bi yere götürüyor, sonra da diyor ki (dağın başında, dört çocuk ve iki bayandan oluşan müşteri kalabalığına) burası işte... ne farkeder burda da praktiker var. (praktikere bile gitmiyoruuuzz)
Yazarken bile öfkeye kapılıyorum he:P hasılı kardeşçiğim, insanlarda insaf kalmamış. Mide bulandırıyorlar. Zulmü zulüm doğurur. Zulümde zulüm. Eğer hakları yeniyorsa sözkonusu meslek grubunun meslekdaşlarından bilsinler. Artık taksi durdurmadan önce dua ediyorum:P Böyle bi imajları var bende. Bana zulmedenlere de bol bol beddua ettim ne yalan söyliyim. Ah bıdık bi an önce büyüse de bizde toplu taşımacılık hizmetlerinden azami istifadeye terfi etsek:P

El Hak

2010-01-16T03:23:00.002+02:00

Diyor ki, herkes bi ayna sahibi gibiymiş hayatta. Herkes aynasına bakarken ardındaki manzarayla görür ya kendini , işte öyle oluyormuş. Kendini gördüğü manzaradaki herşey kendinin sanıyormuş. Bi anlamda doğruymuş sahiplik a, emanetçi formunda. Bazılarının aynası kırılıyormuş, bazıları üç beş gün daha seyirde ...
Aynası kırılanın yanında bulduğu sadece O. Ve buyurduğu gibi, O hesabı çarçabuk görendir.

2010-01-05T02:52:00.002+02:00

Bu gün (artık dün oldu gerçi a ...) doğmuşum ben yıllaaar önce. Doğum günleri ve yıldönümlerini önemsemeyen bi aileden geliyorum. Geliyorum da ne demek, hala oradayım:) (yaklaşık olarak;) ) Sonra çevre değiştikçe başkalarından bulaşan mühimler silsilesinden olarak doğum günlerimi hatırlamaya başladım. Başkalarının doğum günlerini hatıramakta pek yetersizdim. Bundan sanırım, bu gün eşim dışında kimse doğum günümü hatırlamadı. Ah- vah değil, yazık değil bana:) Üzülmedim. Eşim fazlasıyla kıyak bi iyiki doğmuşun hediyesi verdi sağolsun, ondan mütevellit aklıma bile gelmedi doğumuma sevinenlerin azlığı:P Mumları ve o çatırtılı çubukları (adı neydi anımsamadım) yanan bi pastayla (hacısayid mamülü) salona girdi. Tek elinde kamera. Bi yandan da pastaya üfürmek isteyen kuzuyu iknaya çalışıyordu. Pasta bana kadar gelebilince -sağ salim(!)- kuzu akan salyalarıyla mumlara üfürmeye başladı. Bi kaç kez yaktık, söndürdü. Sonra bi dilim pasta yedi. O sırada hayatımın en büyük (maddi) hediyelerinden birini aldım. Siyah şık bi kutu açıldı, içinde bi tek taş göz kırpıyordu. Breh breh. Ben böyle biri değildim bea. Hala değilim. Sadece lakırdıyordum tek taş reklamlarını gördükçe. Lakırdıyı fazla mı kaçırmışım ne:P Hasılı sıradışı bi doğum yıl dönümüydü. 32 yaşına girmiş birinin hala doğumundan bahsetmekte ayrıca garip bi durum. Artık sis çökmüş anılarına teyze, ne doğumu:P Daha geç olmadan ölümü anma günleri, hatta saatleri tertib etmeli. Yollayanlar değil de, karşılayanlar iyi ki öldün desin diye:)

Ama hepsi masalmış.

2010-01-03T01:55:00.004+02:00

Biri varmış, iki olmayı bilmezmiş. Ne gelse civarına hamuruna katar kendiyle yoğururmuş iyiden. O mu diğeri, beriki mi kendi kimse bilmemiş.
Biri varmış avazına ram imiş. Ne çıksa sesine bürülü, o oluverirmiş. Dili donatırmış, kuşatırmış inceden benliğini.
Biri varmış, ne duymuş ne söylemiş, düşünmüş ha düşünmüş. Sayılara takılmış aklı. Bir o muymuş, İki şu muymuş, üç bu mu, derken yorulmuş. İrtifa kaybeden ruhu eksi bilmem kaçta donmuş.
Biri varmış, mışlara düşmüş içi. Ah keşke demiş içten. Hep mış demiş, miş demiş, mışıl mışıl uyumuş.
Biri varmış, sonra biri daha ,sonra diğerleri...

Bi tür yılbaşı yazısıdır.

2009-12-31T02:13:00.005+02:00

Bu yılda böyle geçtiii, güzel sözlü sevgiliii
Aşka ümide doğru kanatlı günlerimiiz,
Dara dara dam...

Sadece "bu yıl", "geçti" kelimeleri için yazılmış bi şarkı. aynı sebeble akla geldi zaten. Hakikaten de geçti. Bi yıl geçtikten bi kaç gün sonra bi yaş da bitiyor benim için. Noel anlamını değil, doğum yıldönümü anlamını yüklenmiş yılbaşlarım. E zaten müslümanım. :) Ve ne güzel anlatıyorum, ve ne basit! Anasınıflarında okunabilir tümce namıyla namlanacak satırlarım(!) a, bi sürü imla- yazım hatası o da olamaz.
Aklıma geliverdi, bi dönem yayınevlerine test kitapları hazırlayan bi adem blogumdaki benim hoşnut olduğum (içten içe gurur duyduğum!) bazı yazılarım için (eskidendi çooook eskideen) çok hatalı ve anlaşılabilmez nitelemesi yapmıştı. Öyle nitelendirmişti yani. Önce amaaan demiştim ama, sonra bi baktım iyi yerine ii, öyle yerine öle, zaman yerine zmn... (ve daha bi sürüüü şey) yazmamaya başlamışım. Sonra geçi tabi, aslıma, özden gelen yarım yamalak lisanıma(!) geri döndüm. Bu biraz anlattıklarımla ilgili olmalı, öyle hissediyorum. Ciddiyse yazdıklarım gravat takıyorum sanki. Hakikatte hiç takmadım:P Gravat diyince aklıma boynundaki sebebiyle boyun derisi kırışmış dili ve gözleri dışarı fırlamış kırmızı yüzlü bi adem geliyor, tamamen hayal mahsülü. İmaj işte.
Yıl diyodum, geçti diyodum... Geçmişimizin kötü hatırasını nedametle setredip anımızı kirletmesine izinver(e)meyelim. Geçmişimizin güzellikleri sıradanlaşmasın, süregelsin, hep aynı çoşku ve tazeliğini korusun diye niyaz edecektim. Ettim.

Bıdık İşte!

2009-12-26T01:44:00.003+02:00

"Anneeem... nedeesss?" diye bağırıyor. Burdayım annecim diyorum. "Nabısıyon" diyor bi de:) Bi de bal akıyor her dediği kelimeden. Bi de bal yerken onu yutmakan korkuyorum- bi gün-:P ayı yavrusunu... misali:P
Herşey için izin alıyor - güya -. "Yemek yapimmi?" Kafasını sallayıp "yapiim?" diye ünlüyor ikinciyi. Eğer olumlamazsam üçüncü isyan ve başkaldırı oluyor "yemek yapcaaam" ve yapıyor. Bu misal tabi. " kaba açiim" gagayon bakiiim" bıcıbıcı yapiim" "mama yiyim" "kayyu isliim(bazen açiim diyor)" falan filan. Bıcı bıcı dedim ya, konuyla ilgili ürettiği fiil çok gıdıklıyor beni:) Suyla oynuyordu. Teyzesi sordu "napıyorsun Muhammed" o da "bıcıbıcıyom " dedi kısaca:)
Rakamları tanıyor. En iyi bildiği 6,4 ve 10. On nerde diyor. Kaç desen 10 diyor filan.
Bi de resim çiziyor kargacık burgacık. Bu gıbıt diyor, bu kayyu diyor ,bu biip diyor, bu pisi diyor ...
Kek hamurunu o karıştırıyor. Çok iyi ve dikkatli. Ama sabırsız, arada çıpma telini kadırıp (bazende parmaklarıyla hamur kabına dalıp) hamurdan yiyor. Zaten eğilip çırparken salyaları da akıyor:P :D (Bizim yemeğimiz de yenmez şimdi:P) Hamuru kalıba koyup fırına sürerken de salya sümük ağlıyo" mama yiyceem" diye.
Sonra, bazen sabrımı sömürüyor, avazım çıkınca, küçük işaret parmağını minik dudaklarına kondurup "pişşşt, bebe uyuyo anneem"ya da "bebe kokaa" diye fısıldıyor kurnaz:)

2009-12-09T01:23:00.002+02:00

Kerebiç diye bi dünya nimeti var. Bilmeden gitse yolcu bişiy olmaz a, eğer yolcunun yolu Mersin civarından geçiyosa, aman diyorum, yemeden geçmesiin:)

2009-11-13T02:16:00.002+02:00

I.
İçinin kandili sönmüş birinin.
Eli dolanıp durmuş klavyede, saatlerce.
Sonu del tuşuyla bitmiş her cümlenin.

İçinin kandili sönmüş birinin, zihni karanlıktan korkarmış,
parmakları ürkermiş,
kelimelere yüklenecek anlamlar muhtemelen bi yorganın altına saklanıvermiş.

İçinin kandili yanmıyorsa birinin
yazmak zifiri, bol gölgeli ve müphemmiş.

2009-11-12T02:01:00.002+02:00

İnternet kullanım şeklim hayli değişti. Gece olupta kuzucuklar:P uyuyunca eğer sızmazsam internette dolanıyorum. Aklıma gelen bi ürünün peşinde sayfalarca dolaşıyorum. Satın almıyorum henüz a, bu şekliyle de keyif aldığımı söyleyebilirim. Yavaş yavaş alışveriş müptelası ev hanımı moduna mı giriyorum? he? Yoook bea, sadece bakıyorum. Ne alış var ne veriş. Bu daha çok yalnız kalma bahanesi bi etkinlik:)
Bi de Ben Bilal'e başladım.
Bi de kuzuya 2 yaş hediyesi masa sandalye arıyorum ve hala güzel bişiy bulamadım. İkea nın mammut takımının masa sandalyesi çok şirin ama masa çok büyük. Arıyorum hala.
Bi de hiçkimseyle konuşasım yok.
Bi de bi etkinliğe başlamıştım. 4.ü halkası önümüzdeki cuma olacak lakin ben hala bi kere katılabildim. iki haftada bir 2 saatlik bişiy. Günler boyu hiç bi engelim yokken inadına gibi tam o gün ve o saatlerde engeller çıkıyor. Bu haftada Halam hacca gidiyor. Kanadadan tr ye ordan mekkeye gidicek ve benim onu görmek için 4 saatim, gidiş yönlü girişi hesabedersek 2 saatim var ki bu da tam sözkonusu etkinliğin saatine tekabül ediyor. Zaten bıdıkla hava alanına gidemem. Etkinliğe katılsam, eve dönüp kuzuyu uyutup yengesine bıraksam (tabi evde olucaksa) sonra havaalanına gitsem belki halama camdan el sallayabilirim. :P Dönüşte halam kafamı kırar kesin:P E, halalar ne içindir:D
Varya, balkonda beni bekleyen kabuklu fındık hala bekliyor. Aksi gibi kuşlar da fındık yemiyo:P Küflenmemişte. İnatla bekliyo, ne sabır:P
Bi de gün geçtikçe uyanıp ayaklanan çevreci kimliğim bitkisel atıkları kompost yapmak istiyor. bitkisel atıkları geridönüştürme işleminin adı buymuş, kompost. trt 2 deki bişey yapmalı da izlemiştim. Kağıt ve plastikleri bi süredir ayrı biriktirip temizlik arabasından önce bi geridönüşüm toplayıcının farketmesi duasıyla çöp biriktirme noktalarına bırakıyordum. Bu bile pek bi zor oluyor. Muftak balkonu çok işe yarar böylesi bi icaraatta. Bi de kompostta açığa çıkacak toprağı 4.ü kattan aşağı indirmenin zorluğu vs de düşündürüyor. Keşke belediye böyle bi proje başlatsa. Geri dönüşebilenleri biz ayrı renkli poşetlere koysak. Onlarda ayırıp satsalar. Kompostu kendileri yapsa, toprağıda satsalar. Hem gelir de olur. He? Geri dönüşebilenler çöp kutusu taleb etmiyorum, çünkü en azından bu muhitte hiç işe yaramıyacağını biliyorum.
öyle işte.

tevbe etsem geçer mi :P

2009-11-03T01:30:00.002+02:00

Bıdık caillou müptelası. Öyle ki tv aç yerine " kayu ac " diyor. Ben de bi gaflet eseri karşılaştığım caillou nun ilk dvd sini aldım. Şimdi gece gündüz caillou izlemek istiyor. Evet, ben de seviyordum. Ama artık çok yıpratıcı olmaya başladı. Şimdiden ezberledim 32 bölümü. ikinci dvd yi de mi alsam:P Hiç olmazsa çeşit artar, daha çekilir olur. He?

Yazmak İçin Bişeyler Yazamaya Çalışırken Ne de Abuk Şeyler Yazabiliyorum Ben

2009-09-26T01:55:00.004+03:00

Sonra işte öyle. İhmale gelmiyo hiç bişiy. En ufağından en büyüğüne kadar her iş oldukça zaman, kaldıkça ilgi, aldıkça da özen istiyor. Veriyor muyum? Ehhh ,işte ... Bazıları nasipli, bazıları kadim birer dilenci. Nasır tutmuş yüzleri hala tebessüm bekliyor; aldırmıyorum. Aslında aldırmak istiyorum tabi. Ama bilmiyorm ki bu nevi müdahaleler caiz mi ... Sonra bi müdahale kadar aldırma azmi olsa şahsımda zaten ol eşya (şeyler anlamında) dilenciliğe düşmezdi, he mi? He. Eeee ... Eeesi böyle işte bacım. Çay ilgisizlikten buza dönmüş , üzüm çürümüş ve ekmekte kurumuştur. Sonra gözler uyku , ayaklar uzartılacak yüksek zemin beklerler. Azıcık kulak versem -ki hiç heveslenmesinler vermem, bende de bi çift var- daha neler neler ister. İçimde sıkıntı olan tek edilemiyen edilgen balkondaki purçaklı fındık. odunlaşmış purçaklarından ayıklanacak. Muhtemelen lokumları ayrılacak ve eve kazandırılacak. Fındık lokumu diyince yine aklıma geldi işte. Dedemmiydi ... Ben ufakken uzatmıştı bu lokum olmuş diye kara bi fındığı... Ben de yalanarak fındığı kırmış ve ağzıma atmıştım. Böğğğğ. Sadece saydamlaşmış halini lokuma benzetiyolarmış meğer. Tadı bildiğin çürük.
Öyle yani.

2009-09-22T18:24:00.002+03:00

İçli köfte düştü aklıma. Tarif için biraz bakınayım dedim. Kolay bi tarif buldum. İlk yorum "çok kolaymış. Bunu 12 yaşında biri bile yapabilir" şeklindeydi. Ardından gelen onlarca yorum bu yorum etrafında dönüp durmuş sanki. Dahası yaşını yazanların yaşları hayretçekici. Hayretim çekildi:) biri 9 yaşındaymış, tarif zormuş:P biri 12 yaşındaymış, tarifi kolaylıkla yapmışmış, biri içli köfteye irmik ve yumurta da katıyormuş daha güzel oluyormuş (12 yaşındaydı sanırım o da),biri 14 yaşındaymış annesine sürpriz yapacakmış ... Yaa bu yemek sitelerini çocuklar mı basmış:P Yoksa anneler çocuklarını yeterince doyuramıyo, onlar işe el atmış? Biri öyle demiş yorumunda zaten, "annem böyle şeylerden anlamaz..."
Bi 9-10 sene sonra, kuzu elinde merdane baklava açsa, börek yapsa ... Ne hoş olurdu değil mi?:P

2009-09-20T01:57:00.004+03:00

Geldiiiiiiiiiiiiiim. Sevindin di mi? Ben de. Ramazan yine bitti:S Bayram yine geldii:) Ramazanın bereketi, bayramın huzuru bizi bırakmasın. Biz de onu. Bırakışmayalım emi:P Manyak hacer. 16.ı hobi çarptı, saçmalıyorum. Dilime yapışan nebati yağ tadı midemi bulandıra bulandıra zorla yiyorum, sanki vacip :P Ülker nasıl böyle bi çikulata yapmış hayret. Çocukluğuma dair pek çok manzarada renkli pozlarıyla hafsalamda yer edinmiş olsa da kötü bi çikulata. Hoş, ol zemanlar ben fakir ve sair fukara adı çikulata olan herşeye saldırma temayülü gösteriyorduk. Taştan yumuşak ne ise :P Ne ise ne canııım.
Ramazana dair, sele dair:( , Kadir gecesine dair ... ve kapımıza dayanan hırsızlara dair hiiiç bişiy yazmamışım. Bunlar yazmadan geçen vaktin mühimleri. Yoksa çoook şey var, misal, kuzu kamyona kamkikondan sonra gagayon demeye başladı, dier köpek dişleri henüz çıkmadan zihnimizi, ruhumuzu lime lime etmeye başladı bile:P falan filan.
Hırsız vakıasını yazayım, hem uyarı olur. (Aman da aman, mesaj kaygısı da güder olmuş (!)) Bi- iki hafta önce gündüz 3-4 suları, kuzu uyuyor, anacığı da ütü yapıyor. Ol vakit dışkapının dışından demir sesleri gelmeye başladı. Ben uzun zamandır teyakkuzdayım, çünkü karşı komşum, canciğerim evde yok. Ve bi 5 ay kadar çok seyrek gelecek. Her sese, bakıyorum, her geçeni süzüyorum filan:P tam bi kapı bekçisiyim yani. İşte o sesleri duyunca hemen kapı deliğine dayandım, delikte bişi var, göremiyorum. Küçük kaynım( henüz bi velet) kapıyı çalarken şaka kabilinden parmağını kapı deliğine filan koyar. Önce o mu diye düşündüm. Sonra delikte ki şeyin parmak olmadığını farkettim. yan tarafından koridoru görebiliyordum. Işık yanıyor ve bizim kapının önünde kısmen eğilmiş bi delikanlı var. Kafamda bi ampül çaktı:P Hırsız bunnaaaar. Kapıyı açıp yakalasam mı die düşündüm yan yana duruyoruz aslında, aramızda sadece bi kapı var. Ben kapıya dayanmışım ,o da ... Sonra kapıya dayanan adam çalmaktan fazlasını (Allah korusun) göze almıştır die düşündüm. Manyaklık işte, içerden kapıya şöyle bi vurdum. Anında koşuşturup gittikler. Hemen kapıyı açtım ama çoktan iki kat inmişlerdi. Ruhu aradım. Birine söylesin, yakalayalım die:) Ama mümkün diildi tabi. Kapıya vurmadan polisi arasaydım yakalanırlardı ya, yakalansalar ne olacak, kısa bi süre sonra çıkacaklar. Bu bizim apartmanda gerçekleşen 6.ı hırsızlık girişimi. 4.ü başarılı olmuştu:( Onlar gittikten sonra kapının deliğine (muhtemelen tükürükle) küçük bi kağıt yapıştırdıklarını gördüm. Ben hala bizim evi soymaya çalıştıklarını sanıyorum. Bi süre sonra karşı kapının alt kilidinin dışını kopardıklarını farkettik. Sonradan anlattılar bu iş böyle yapılıyomuş zaten. Sesi duyup delikten bakıcam, karanlık olduğunu görünce bizim kattan değilmiş diicem, onlarda işlerini görecekler ... İşte böyle.
Artık bayram. Mübarek olsun.

2009-09-03T01:24:00.002+03:00

Metrobüsteydik. Karşılıklı yerleştirilen koltuklardan birine buyur edildim kucağımdaki (dana vari:P) kuzu sebebiyle. Karşımda burun zirveleri karlı iki genç bayan oturuyordu. Yol boyu (ki 45 dk sürdü) muhabbet ettiler. Bi dans gurubundalarmış sanırım. Çok sıkı bi proğrammı desem öle bişiyden basettiler. Sonra biri çocuk istiyomuş. Ama ne yapacakmış muhabbeti. Sonra dedikodu vari bi ara geçiş... filan falan uzuuun uzuuun konuştular. İster istemez duyuyorum. Benim cenahtaki kuzunun tüm şakımalarına rağmen duyuyorum. Bi tanesi inerken karşımdaki kuzunun şakımalarına şşşt die kaş çattı. Biraz karambole geldiği için sadece orta sesli bi "Allah Allah" zikriyle yetindim. Sonra tam kendisi inerken kuzuya dönüp baya sert ve sesli bi daha ihtar çekti. Eeee yeter ama! " Size ne oluyor ki" dedim. "kimin sınırı ne kadar bilemezsiniz" dedi. Ben: " Ne sınırından bahsediyorsunuz? Siz yol boyu konuştunuz, biz bişiy dedik mi?" dedim. İniyordu cevap veremedi. Ama baya ısınmıştım kavgaya, öyyle hırsımla kala kaldım. İyiden sinir oldum ya! Bebeğim bıdık bıdık kendince konuşuyor. Ne ağlıyor, ne yırtınıyor, ne şımarıyor... Bi de utanıp ağlasaydı var ya kesin dalardım kadına. Bazen biri kızınca çıkışınca utanıp ağlıyo kuzucum. Bizim millet de tümden akraba he! Herkes uyarıyor, herkes akıl veriyor, herkes çıkışıyor.

Bu sıra aklıma gelip duran öyle bişiydi.

Bi de, bıdık utanınca bazı faüllü hareketler yapıyo, misal, parmağını burun deliğine sokup bekliyo. Bu onun için elini cebine saklamak gibi bişiy:P Birden insancıklar koro halinde "şşşt, ayıp, ee', yapma, çıkar vs " başlıyolar ihtara. Bıdık daha çok utanıyo tebi:) . Onlar bekliyolar ki onların ihtarlarını doğrulayayım, çocuğumu azarlıyıp hizaya çekeyim. Hiiiç tınmıyorum. Anlamamış gibi kuzumu öpüyorum, utandın mı annecim diyorum, teselli veriyorum. Zalımsınız olum siz!

Nasılsa kopuk kopuk gidiyorum, devam edeyim. Bişiyi çoook merak ediyorum. Şimdi ramazan ya. Bize iki buçuk kişilik yemek hazırlıyorum. Bi çorba bi yemek bi de salata.Bi akşam da bitiremiyoruz, artıyor. Meyva da mutlaka oluyor. Bi de bakıyorum milletin menülerine. Biz öyle bişiy yapsak bi hafta yememiz gerekir bi akşamın menüsünü. Ya merak ediyorum, nasıl bitiriyorlar. Bi de davetlerde yapıyolar ya 9-10 çeşit, onlara ne oluyor? İnsancıklar yiyebiliyolar mı hepsinden. Bu yemekler nereye gidiyor? Biri bana cevap versiiin!!! abarttım:) Hala bi davet veremedim. Planladığım ilk davet menüm, bi bakiiiim ...tatlıyla 6 çeşit. Ben mi özensiz davranıyorum yoksa? Lakin, tecrübem, ne kadar az yapsam da çeşit çok olunca artanla bir dahi iftar verebiliyoruz:) Çok uzattım ya, harbi merak ediyorum. Saatte iki olmuş he! Gidiyim. Ve daha mantıklı şeyler aklıma gelmeden gelmiyim:P Acaba ne yapıyolar yemekleri... hınn... :P

2009-08-31T17:24:00.002+03:00

Unutmadım seni canıııım. Ama gelemedin işte. Bi önceki yazıya baktım da senden kastımın sen olduğu anlaşılmazsa pek bi ukala görünebilirim, belki de göründüm. Belki de ondan kimse ses vermek istemedi. Belki de okumadılar bile. Bu belkiler pek bi kalabalık oldular, neyse. Sen dediğim blogcağızımdı, genelde öyle oluyor. O olduğu zamanlar ben offline oluyorum:P İşi güncelliyeyim, bu konu burda kalsın.
Oruç ve ben sarmaşdolaşız. O beni tuttu ben onu tuttum. Ama yer hizasında tutuştuk. Birlikte iftara değin yuvarlanıyoruz:P Kuzulu analar için oruç çoook başka bişiymiş. Hayatımın hiç bi evresinde açlık bu evredeki kadar incitici olmamıştı. Belkide onun beni en iyi terbiye edeceği zaman bu zamandır. Evet evet öyle. Bi kaç saat önce merkezdeydim:P (üst kat- yani enn büyüklerin hanesi) Bıdık yeğenler ne tür haylazlıklar eda etseler benim avazımı -hatta çıtımı bile- duyamadılar. Bi ara derin bi soluk alıp "esraaaa" die fısıldadım:P sesin şiddeti düştükçe etkisi de azalıyor a, bıdık aldırmadı. Hem sesi böle az çıkan birinin ne gibi bi zararı olabilir ki, di mi:) Böyle işte.
Şimdi gidip evimi saran karıncaları kovalıyacağım. Sonra buluşuruz yine;)

2009-07-03T01:48:00.002+03:00

Sevgili Blog
Sevmiyorum şunu yaptım şunu ettim muhabbetleri yazmayı. Hele ardından eee sen ne ettin demek hiç çekici değil. Bi yandan buharlaşırken sıvı varlığım, gözlerim uyuu derken, ayaklarım mesai bitti feveranlarında ve aklım daha ne yiyebilirimlerde... bana ne sen ne etmişsin. Bu büyük bi sorun aslında. Böyle yapınca ben, yani tembel olunca anlatmada ve sormada, muhabbet olmuyor. Sonra insanlar uzak duruyorlar. Sonrada durdukları uzaklıktan bakışıyoruz bi süre, sonrada nazarlarımız başka minvale kayınca kaybediyoruz "bu yolarda beraber yürüyüp, bu yağmurda birlikte ıslanma" şansımızı. Akp propogandası dil billahi, sadece aklıma geldi:P Akp ve ak parti demek bile belli bi yandaşlığı ifade ediyormuş, biliyormuydun? Ruh zapping yaparken (onun en sevdiği spor dalıdır:P) gündelikçi bi hatun yazardan duymuştum. Bayanın başına bayaa olay gelmiş bu kısaltmalar yüzünden. Neyse ya. yazmıycam bunu. Adını bile hatırlamıyorum zaten. Ben buraya nerden geldim onu da unuttum. He, arkadaşlık meselesi. Evet... Ben merak etmiyince ve sormayınca öyle oluyor. Bu sıra bunu sorguluyorum. Bana ne oluyor? İnsani diyaloglardan mı yoruldum? Merak duygumu mu kaybettim? İnsanları sevmiyor muyum? Ya da içime kaçtım çıkamıyor muyum? cevabı henüz hazır değil. Ama merakla ilgili büyük bi eksikliğim olduğunu itiraf edebilirim. Öyle canlı bi noktaki, öyle canlandıran bi nokta. Herşeyin rengi değişiyor, daha aktif daha canlı oluyor herşey. Çocukların hayatlarında olan şey işte. Tüm ön geçitlerden uzak ruha direk bi pencere gibi merak. Nevilerine insek belki bu teşbih garip olabilir a, şimdi gece gece hiç bi yere inmiycem. Çıkmayı düşünüyorum çünkü. Meraktan bahsederken aklıma gelen başka bişeyi burda bırakacağım ama çıkmadan. Efendimiz (sallallahü aleyhi vesellem)'in bi duası " Rabbim hayretimi arttır"
Rabbim hayretimi arttır. Amin.

Yazıya şöyle bi baktım da ... Nasıl bu kadar kopuk yazabiliyorum, kendime hayret ediyorum:)

2009-06-27T01:39:00.002+03:00

Aslında teşbihi severim edebi sanat olarak. Lakin kişisel özellikler babında birinin varlığını diğerinden sebeb görmek derecesinde basit dillendirilen cinsi çok rahatsız edici. "falancaya çekmiş", "filana ne kadar benziyo", "tıpkı feşmekan gibi" tarzı muhabbetlerden bahsediyorum. Sözkonusu şahsı mustakil olmaktan-olabilmekten koparıp birine bağımsızlık hakkını gasbedercesine ram etmeler hep haksızlık gibi gelir. Ol fakirin cüz-i iradesi de mi yok dedirtir bana. Her şey de mi genetik canım, her şey de mi miras:P Öyle olsa bile bırak söyleme, adam güzelliklerinden kendince çiçek açıp, kötü kokularını kendince koklasın:P Kötü özelliklerini miras bırakan dedesinden nefret etmesiiin:) Ne kötü hale getirdim konuyu di mi?
Bu muhabbetin en meşhur hali, ebeveynin evladına kızınca , kızdığı hali partnerinden miras bilmesidir. Anne- babasına benzemek bi çocuk için iyi halken, böyle durumlarda fazlaca sinir bozucu oluyor. Bi de "şunun şuna, buran buna, oyun ona benziyor ..." vb söylemlerden sonra insanın isyan edesi geliyor " nerem- neyim bana benziyor" tarzında ... Bu muhabbetlerin özel kelimelerinden biri "çekmek". "çekmişsin", "çekmemişsin" arasında kısaca kişilik analizimiz yapılıyor:P Analiste çektiğimiz ölçüde iyi, çekmediğimiz ölçüde kötü pozlar veriyoruz. An itibariyle çekiversek yırtabiliriz yani:P
Bunlar nerden mi aklıma geldi? Merak etmiyo musun? Ediyomuşsun gibi yap, çünkü cevap vermek istiyorum:P Bıdık hayatımıza girdiğinden beri, hatta henüz yoldayken bi kıyas furyası başladı. Bundan diğerinden ziyade hoşlanmam. Zaten kıskanmaya pek meyyalim, hasedimi azdıran bi hal kıyas. Onun kinin başı 4.ü ayda bilmem kaç cm imiş, senin bebişin başı kaç cm:P Ne manyak bi muhabbet. Doğduktan sonra "onun bebişi daha kırmızıymış, senin bebiş daha beyaz"!!! Sadece benim bebiş beyaz desek olmuyor mu? Ardından o şunu dedi, bu demiyo, ne zaman der. Öğretmiycek misiniz:P En gıcığı da bu, "öğretmiyor musunuz" Sanki sözkonusu şey söylediğin yaptığın her şeyi hop tekrarlayan bi papağan. Bu muhabbetin ardından da yazının konusu olay geliyor. Onun gözleri babasına, bunun burnu annesine... filan çekiiip duruyor. Bi de çocuğunun "çekildiği" kişiden hiç haz etmiyorsan ... öyle işte. Can sıkıcı. Ben O Efendimiz (sallallahü aleyhi vesellem)'e benzesin duası ile (ve duası için) Adını O'nun adından koydum. Ruh da Hz. Yusuf (a.s.)'a benzesin duasını ekledi. Onlara çeksin duamıza amin deseler a!

2009-06-23T01:05:00.003+03:00

Bir rüya gördüm. Kuzuyu uyuturken dalıverdiğim öğle uykusundaydı. Baya kalabalıktı, azıcığı kaldı ben de. Şimdi hakikat ihtimali 'olabilir' pozlarıyla dolaşıyor zihnimde. Ben zaten severim böyle komplo teorisi vari felaketli şeyleri. Nasıl bi tanımdı bu Allahım:) İyi ki bi edebiyatçı değilim. Yazılarım akademik çevreleri baya sarsa bilirdi:P Sonunda beni türkçeyi kullanmaktan aforoz ederlerdi:P Ne uzattım he! Amaaan be. Ben de hiç yaranamıyorum kendime he! Ne yapsam dalga geçiyor kendim benimle. Ne etsem burun kıvırıyor. Yazsam beceriksiz, gıcık, çok bişmiş vs., yazmasam vefasız diyiveriyor. Amma kıl şu kendim he. Nerdeeen nereyee. Bi rüya anlatıyorumdum di mi?

Rüya kendimle alakalı. Komşularım (bazıları gerçek değil) bi kaç aydır sorunlu olduğum bazı insancıklar ve ailem vardı. Ordaydık burdaydık. Her rüyada olduğu gibi yine mekanlar gerçek değildi. En net hatırladığım, bi felaketin eşiğindeydik. Bizden farklı boyutta, ama hali hazırda evrende yaşayan bi tür bizi ifsada hazırlanıyordu. Boyutumuza girdiler girecekler. Feci bi karmaşa yaşıyoruz içimizde. Korkuyoruz. Bildik kapı kilitleme sahnelerim filan ... Sonra Azizim Ruhum geliyor. Benim bi hastalığım varmış. Ve tahmini bi hayat süresi söylenmiş. Bunun netleşmiş haberini getiriyor. Ben haberi (aslında olmayan) komşumdan duyuyorum. Ağlıyor. "ağlama kesn değildi ama biliyodum" diyorum. Sonra birden bu bilmişlik dank ediyor kafamda. Derin bi gurbet düşüyor içime. "Kuzumu sadece 4 (tam hatırlamıyorum daha fazla da olabilir) yıl mı görebileceğim" diye ağlıyorum. Sonra anne babamı görüyorum. Onlar üzülmesin die yanlarında ağlamayayım diye düşünüyorum (breh breh:P Rüya da bile ince düşüncelisin kızım sen:P) Uyanınca baya sürdü etkisi. Belki böyle anlatınca basite düştü ama ... Ben hep uzun yaşamam herhalde die düşündüğümü sanırdım.Böyle bişeyi gerçekten düşünen insan baya hazırlıklı olur aslında. Rüyada öyle bi yüzleşme hali yaşadım ki, aslında hiç hazır değilmişim die düşündüm. Bu sonrasına hazırlık anlamında değil sadece, ölüm fikrine hazırlık. Bi de 4 yıl ( ya da her neyse...) öyle kısa bi an gibiydiki gözümde, biraz sonra bitecekmiş sanki. Öyle işte.

Çok oldu, öncemi anımsayamıyorum. Sanki başkabirinden bahseder ya da eski bi filmi hatırlar gibi silik sahneler geliyor aklıma. Bazıları ömür uzadıkça böyle oluyor diyor. Bi otuz yıl daha geçirmiş insanlar buna nasıl tahammül ediyor? Kafamda bi yerlerde sıkışmış bişiy var. Ya da tıkanmış bi geçit. İtiversem genişe çıkacağım gibi. Daha netleşecek an, ve önceki zaman. Niye böyle hissediyoum bilmem. Belki de yıllar geçtiği halde hala keşfedemediğim, türlü istidadın içsel baskısıdır. Onlar dışarı çıkamadıkça beni içime çekiyorlar:P dını dını dıııın. Korku filimi gibi yazıyorum:P Seyrini bırak, hayalinden bile korkarım oysa. Öyle işteee, demiştim bunu di mi?

Yeni kayıt yazıp yolladıktan sonra hep aklıma aynı şey geliyor. Yav ben neden izlediğim filimleri anlatmıyorum? Filim anlatmayı pek sevmem ama adlarını olsun geçebilirim. Son dönemde iyi animasyon sinemalar da izledim. Hınnn, böyle bişiy yapıyım.

2009-06-20T00:50:00.003+03:00

İştahsız bi bebek annesini usta bi aşçı yapabiliiir:) Anneyi usta yapan bebek midir, yoksa annenin şevkati mi? Kime ne:) Bebek iştahsız ama ben henüz usta olmadım. Ama yoldayım:P Neyse bu bi girişti, girildi. Şimdi sözü kalabalıklaştırıp, genişleteyim. Sonra da suyunu çıkarıp sıkıp ıkıp. son damlayı da koyduktan sonraaa... :) Gıcıııkk.
Bebek sandivic seviyor, bunu keşfetmiştim. Ama ekmeğin dışını hala çok iyi öğütemiyor. Dişleri yetersiz. Ben de ona sandiviç içi yaptım, kısmen yani. Şöyle ki:
Domatesi rendeledim. Biraz zeytin yağı koydum. Bi- iki zeytini de rendeledim. Labne peynir ve tuz ekleyip karıştırdım. Ekmeği banarak yedirdim, yedi. Ama üç kere:) Şimdi, dedim ya yoldayım, bunun için. Yeni bişiyler keşfetmek lazım:) Dedim de aklıma geldi. Ben pek tv seyretmiyorum. Hakikaten ama. Seyretmiyorum diyen bi sürü kişi bana göre sıkı izleyici gibi. Günün değişik saatlerinde bıdığı oyalamakta zorlandıkça, bazen de kriz çıkarmasın diye çocuk kanallarını (yumurcak ve trt4 ü) açıyorum. Bu vesileyle baya çocuk proğramı keşfedebiliyor ve keyifleniyorum. E tv de izlemeye başlamış oldum:) Takib olayı yok gerçi a, denk gelince biraz bakayım dediğim baya şey var. Önceki postlardan birinde çoğunu sıralamıştım. Unuttuklarımdan biri, harika biri, telmo ve tula. Küçük aşçılar. Çok şekerler ya:) Çizgiler, sesler, yaklaşımlar, tarifler, hepsi çok şeker. Şimdi de icat yapıyorlar mış. İzlemek lazım. http://www.telmoandtula.com/ da adresleri.
A bi de Tomi ve tuhaf dostları yumurcakta devam ediyormuş. O da çok matrak. He bi deee komik hayvancıklar Gazoon var. Mutlaka izlenmeli, müthiş:)
Ne alakasız biten bi post oldu. Tam da başta dediğim gibi suyunu çıkardım:)

2009-06-19T03:18:00.002+03:00

Bugün kuzumu brandadan imal fileli, bol toplu zıplamalı filan, -he bi de yarım saati 4 tl olan(!)- oyun platformlarından birine götürdüm. Daha önce de gitmiştik, çok seviyor. Bizimkiyle birlikte üç çocuk vardı. Bi de ben. Dier ebeveynler çocuklarını dışardan gözlemeyi tercihetmişlerdi. Zıplanan yerde 5 yaşlarındaki erkek çocuk zıplıyordu, bizimki de kahkahalarla ona eşlik etmeye çabalıyordu. Tebi zıplayamıyo henüz. Nedense dieri bizimkine kıl oldu. Bi iki ayağına bastı, ben kuzuyu korumaya çalışınca da iki eliyle itip, "ben artık bebeği sevmiyorum, gitsin" filan dedi. Ben de " ona zarar veremezsin" dedim yumuşakca:P ve kuzuyu uzaklaştırdım. Bizimki anlamıyo tebi, illa piskopatın yanına gidicek. Az sonra da kendileri gelip " bebek gelsin, ona bişi göstercem" dedi (osmanlı tokadı, çimdik, uçan tekme filan mı:P) Ben de " ona zarar veriyorsun bebek gelmiycek" dedim. Biraz zalimane oldu ama bi anda diyiverdim işte. Zaten tınmadı beyfendi ısrar ettti. Bu sırada nihhayet mezkur çocuğun annesi mevzuya kısmen uyanıp (tabi yanlış cihette...) oğlunu kanatları altına aldı:P "oğlum yandan geç zıplamak istiyorsan" sonra bana dönüp "bebeğe zarar vermez" dedi. Hedi ordan! Ben de "ben zıplamasına engel olmuyorum. O bebeği çağırıyor, ona cevap veriyorum "felan die geveledim. Neise kapışmadan ayrıldık, başka bi köşe de oynatmaya koyuldum kuzuyu. Fazla sürmedi üçüncü çocuğun -ki kız evadıdır kendisi- oyununu bozan sabık erkek çocuğu hak sahibinden okkalı bi şamar yedi, ve ensesini oğuşturarak uzaklaştı:P Kaderin sillesi denen şey bu mudur:P
Gaddar Hacer:P

2009-06-15T01:20:00.003+03:00

Nereye gideyim dediğinde gidebileceği tek kapıya gitmeye yüzünün olmaması, dahası merhamet çağıran hiç bişiyi varmış gibi durması( kapı sahibi cihetinden), öyle derin bi acıyımış ki, hiçliğe düşmüşe dönermiş insan. Dahası dönmüş.

Komşuluk ilişkileriyle ilgili faideli bi yazı(!)

2009-06-13T01:49:00.004+03:00

Evimiz yerden 5 kat yukarıda. En alt komşumuzun evini L şeklinde dolaşan geniiiş bi balkonu var. Yandaki bina binamıza çok yakın yapılmasın diye düşünülmüş. 1.i daireyi kiralamayı düşeneler için ilk bakışta pek cazip görünen bu balkoon (kocaman ya, çift 'o' lu:P) aslında tam bi ortak atık alanı. Yanda (balkon sebebiyle ...) yapışık olmasa da bi bina var. O bina ve bizim binanın balkon- pencere vs. den ne atılsa hooop 1.i dairenin balkoonuna. Önceki kiracı kabullenmişti. Aşağı bişiy silkeliyecek olsak artık vicdanımız olayla ilgilenmiyodu, o derece:P Bu kiracı mücadeleci. Muhtemelen kendini kiracı olarak %50 oranında av yapan bu mekanı sahiplenmek ve faidelenmek diliyor. Artık pencereden bişiy silkelemiyorum. Ama ben. Bıdık açık bulduğu her yerden bişiyler fırlatmak temayülü gösteriyor uzuunca bi süredir. Bi ay kadar önce şişme oyuncağını atmıştı. Ufak tefek atık maddesel oyuncaklar, bi keresinde bi terliğin tekini, damacananın sopasını, ve en son olarakta küçük, şirin tenceremi. Çok sinirlendim. Daha çok korktum ve utandım. Hızlıca pencereden bakınca (görünmek istemedim çünkü:P) tencereyi dağılmış sıfatıyla gördüm. Bi de pencrelerden 'kim bu üstad' merakıyla bakan karşı ve taraf komşuları. Ün zaten benim değil bıdığındı:P Teşhire lüzum yok:P Şükürler olsun balkonda kimse yoktu. Yoksa şuan vicdanımı didikliyor olurdum, olayı gıdıklamak yerine. Aslında bu ve benzer olayalar apartmanda oturmayı kabullenmekle aynı maddeden. Dip dibe, yan yana, karşı karşıyayız. Birbirimizin seslerini duyuyoruz. İçeriyi görmesekte," karşı-en üsttekinin çocuğu pek bıdık" alt çaprazdakinin bu gün günü var" vs diyebiliyoruz:P Abartmadım ama ben demiyorum:) Bu evdeki ilk senemde bi gün mutfakta yerde bi dondurma çöpü buldum. Evde benden başka kimse yok. Ben yemedim. Sonra öylece yerde duruyor. Çöpte diil. O zaman dedim işte "biz bi aileyiz":P Çocuğuna çöp kültürü vermeyenin çöpü hepimize geliyor. Çocuğunun eline sahip olamayan hepimizi tehdit ediyor ... Bu son cümleler kıssayı bu kadar dallandırmışken bi de hisse düşeyim kabilinden yazıldı. :) Öyle işte.

2009-06-12T02:18:00.002+03:00

İnsan böyleymiş işte; telaşeli. Ödü koparmış pek çok şeyden, korkarmış. Sabah uyanamamaktan, geç kalmaktan, kovulmaktan, aç kalmaktan, ölmekten ... En başından başlamadım kaygılara, onun için kısa sürdü. Yoksa bilesin, sayfalarca korkarmış. Onun için mi bu kadar ağırmış hayat?. Yollar bu kadar tozlu, güneş bu kadar puslu, hava bu kadar nemli ... falan filan... Onun için mi? Evet onun için, herkes sabırsızmış, herkes huzursuz, her yer sıkıcıymış ilk 5 dakkikadan sonra... her şey birbirine benziyormuş onun için. Herkes birbirine ... Ve herşeyin sonunda (hatta sonuna varmadan daha) yine kocaman kaygılar sarmalıyormuş insanı. Belki bunun için encama değin manzaraya akseden 7, bilemedin 12, yoo yoo binlerce farkı insan kaçırı veriyormuş. Farketse bi, bi anlasa neleri kaçırdığını, emin ol daha derin bi kaygı kucaklayacak onu. Hatta esir alacak. Bu kez de kaygıdan kaçıracak ama. Belki aklını, belki manzarayı:P Arabayı o mu kullanıyor? Şöförmahali onun? Yolcular? Yani o beceremese araba şarampolde ... Hıh! İnsan var ya kendini çok önemli sanıyor.
Ama insan böyleymiş işte. İçine daldığı denizi yutmak istermiş, karşı kıyıya yüzmektense. Falan filan. vs.vs.

2009-06-10T13:17:00.004+03:00

Fazla kıyıdaydım. Hiç bişiy bulaşmadan üzerime bi sürü zaman geçti. Ne yeline bulandım, ne kokusuna, ne tadına... Kendim bu kadar mı girdaptı? Kendim bu kadar mı çıkımsız ? İçine düştüm. İçime çekile çekile çıkasım olmadı hiç bi yere. Hiç bi yersizdim, hiç bişiy göremedim. Hiç bişiysizim şimdi. Çook geç kaldım. Ben içime bakarken geçip gidenler için çok geç kaldım. Geçip gidenlerin mişli haberleri acıtıyor genzimi.
Pekii, çıkar mıyım dışarı? Geçip gitmeden yakalanacakları avlamak için, çıkar mıyım? Yoo, yoo... Bu gün bi zamanı mişli geçmişe düşmüşün yasını tutmaktayım. Yarın sırada bi başkası... Öbür gün diğeri ... Hiç vaktim yok yani hayat, sen devam et akmaya ...

2009-06-04T20:23:00.002+03:00

Çocuk proğramlarını takibden hiç vazgeçmedim. Radyodan,tvden, ayrım yapmadan takibettim. Takib yeteneğim giderek berbat bi hal alsa da yakaladığım zaman çok keyif aldığım bi sürü dizi, proğram var bu içerikli.
-Benimle oynarmısın. Trt'nin çift kaşarlısı:) Her dönem ana karakterleri yeniden düzenleseler de temel olarak aynı keyifli seyir özelliğini koruyor. Ama hakikat, önceleri daha da güzeldi.
-Gece Bahçesi. En küçük seyirciler için çok şirin bi izlence. Her şey tam onlara göre. İsimler, hareketler, işlenen konular ... Bıdık da bayılıyor. "Apsi deyzi "başlamış mı bakalım diyince ben, hemen koşup tv'u açıyor.
-Rahat Koltuk.Yumurcakta yayınlanıyor.
-Minuscule. Yumurcak tv.
-Öğretmenim Canım Benim. Trt çocuk.
-Bak Çiz ve Bak Yap. Trt Çocuk.
-ZabooMafoo. Yumurcak tv.
-Caillou. Yumurcakta yayınlanıyor.
-Sihirli Atlı karınca. Trt çocuk.
-Bernard. Ona bayılıyoruuuum:) trt çocuk.
-Öcükle Böcük. Çok aptallar:) Trt çocuk.
-Franny'nin Ayakları.Trt çocuk.
-Hayvanları Tanıyalım.Trt çocuk. Üç soru haklı hayvansal bi soruya üç kaçık cevaptan sonra "bu hayvanın sırrını bize söylee!" komutu sonrası. Küçük bi hayvansal sır öğreniyosunuz. Şirin bişiy.
-SupongeBob.cnbc-e.
-Poko. Yumurcak tv.de.Dış sesler çok şeker:)

Şuan aklıma gelen tv yayınları bunlar. Eminim unuttuğum bi sürü şey vardır:)

2009-06-04T20:20:00.002+03:00

Dondurmam kaymaaak. Hacı Sayid'den. Çok güzel yapıyorlar. En çok cevizlisini, karışık meyvalısını, kavunlusunu, portakallısını, bademlisini, muzlusunu, çileklisini ve ahududlusunu seviyoruuummm. Geriye ne kaldı deme, daha çoook var. Fiyatı da aşağı çekmişler bu sene, aferin;)

Lakırdı-yorum

2009-06-04T02:27:00.003+03:00

Ben neden düştüğüm yerlerden çıkamıyorum ki? Aylaaar geçiyoooor, bakıyorum hala aynı noktada cebelleşiyorum.
Sorun halletme yetisi: sıfır

Boş veer diyorum, takılma. Odak ayarı çekiyorum, sanki gidiyorum yolumda. Aylaaar geçiyor bakıyorum, merceğim aynı karanlık pozun ışığını emiyor:P
İleriye bakma yetisi:sıfır

Yine sınıfta kaldım. Şimdi saat çok geç olmasaydı sana karnemin moral bozucu bütün ayrıntılarını dökerdim. Ama saat çok geç. Çok geç die bi saat yok biliyorum. Ayarlanmış vaktin gerisinde kalınca çok geç olur. Oysa benim bu iş için ayarlanmış bi vaktim yok. O zaman bu iş için çok geç ne demek? Çok uykum var günlükçüm benden sana muhabbet yok demek. Ne kısmetsizsin. Günleer boyu yapayalnız. İki çızık için ne özlemler çekiyorsun. Ama iyi günlerin de oldu. Bi post için 10-15 yorum aldığım zamanları bilirim:P Sonra şükret, kapına koca bi kilit vurup alıp başımı da gidebilirimdim di mi? Şu başını alıp gitmeler çok şeker ya. Zıttını düşünsene... Koyup başını gitmek. Böyle bişiy yapan insan sonra yanından gittiğine şöyle der sanırım: aklım sen de kaldı:P Çünkü başı da onda. Bi de "aklım başımdan gitti" var ki o hernekadar başka bi kullanımla meşhur ise de şuan anlamsal olarak bana çok uyuyomuş gibi geldi. Ve bu yazı giderek daha kötü bi hale geliyor. Ve nokta koymayı bilmek hakikaten bi ustalık. Ve nokta.

2009-05-29T04:05:00.002+03:00

Bi adam vardı, alnı ova , gözleri vadi de pınar, burnu karlı bi dağ gibi görkemli. Yamacından çıkmayı gözün alırsa, vadide ışıldayan güzelliği görebilirdin a, yamacına çıkmaya göz lazım. Hasılı yamacına çıkmaya gözü olmayanlar yüzünden vadide ışıldayan pınar şahit bulamadı güzelliğine. Sonra işte öyle oldu. Gerisini yazmayınca bi yazıcı, kahramana ne olursa o oldu. Kala kaldı yani bi yazının başında. Sonuna gitmekten daha iyiydi bence a, adam başında dururken bi yazının heveskar, ateşli, hatta giderek cüretkar. Azıcık uzasa sonrasızlık, çıkıp paragraf başına önünü kesecek kalemin! Yazıcı yıllanmış, kül yutar mı? Ancak burnuna tırmanınca görülebilecek gözleri olan bu adamı zaten gözü hiç tutmamıştı ya, bıraktı. Yuvarlandı yazının sonuna doğru, yuvarlandı... Aa, zaten saat çook geçti. Ya da çok erken. Yazmak saat kaç gibi yapılan bi eylemdi? Saat kaç olunca uygundu bi yazı yayınlanmak için? Sonra saat kaçtı? Kaçtı? Kaçtı!

2009-05-26T19:15:00.002+03:00

Türkçe cümleler içinde anlatılmak istenenin yabancı bi dille ( illaki ingilizce) anlatılmasından rahatsız oluyoruuuum. Şöyle bi bakıyorum bloglara, kompleks geliyo bea. (bu ara komplekse mi taktım:P)Ne gerek var ki. Finger food yazacağına atıştırmalık de, ne bilim. Sanki bunu ninelerimiz yapmıyolarmış, orjinal ingiliz mahsülüymüş gibi. Kaldı ki öle sıradan bi fikir ki. Bu bi örnek. Azami türkçe seviyorum ben kardeşim. Düzgün kullana biliyor muyum? Cıks. Ama kullanabilidiğim kadarı türkçe olsun istiyorum. Adam finger food yazınca, ana bu da neki diyorum. Fiyakalı, çok enteresan bi vakıa(!). Bi dağdan indim havası çöküyor üzerime. Oysa dağdan ineli 3 yıl oldu:P Nerden aklıma geldi? Wordles sundaydan:P O ne die bakmıycam. Anlaşılması istenmeyen bişi sanırım.:P
Şimdi şu inatcı tavrım gözüme bulaştı da, acaba dedim bi an, kompleksli olan ben miyim:P Dını dını dıııın! Ve hatun aynadaki gıcık şeyin kendisi olduğunu farkeder... otuzundan sonra:P

"Bıdık zatürre değil ama biraz doluluk var" olmuş. Antibiyotik kullanıyor. Hırıldıyor nefesi... Nefesim tıkanıyor o hasta oldukça.

Nefesim tıkanıyor derken bu sabah ilk migren krizimi geçirmişim. Sonuna doğru "o şeyin" ne olduğunu öğrendim. Çok berbat bişiydi. Önceden de kısmen yaşıyomuşum , ihtiyarlık, geç anımsadım. İlaç için bıdığı kuzuluktan koçluğa terfi ettirmek lazımmış. Ama bu meselenin tedavisi de yokmuş. E o zaman nie böyle bişi yapıyım ki. Hem söz konusu terfi olayını şimdi yapmak bana migren krizlerinin üstüne bi de sinir krizi geçirtir:P Kuzu hem diş çıkarıyor, hem hasta, hem çoook duygusal ve hem de yakın bi tarihte sünnet düşünüyoruz.
O mu ben mi?
Tabii ki o:P

2009-05-22T15:46:00.002+03:00

I-Çok öfkelenince bazen, anlatmakta aciz kalınca hakikati, aklıma hakikatin "dank" edeceği zamanda söz konusu anlayışsız zatı görebilmek gelir. Bu onun sonunu dilemek değil. Biraz acımayla birlikte, beni aciz bırakan kör halinden intikam. Nasıl görmez derim. Tıpkı benim nimet içindeykenki gafletlerime benzer oysa onun körlükleri. Yine de içim bağırır öfkeyle, nasıl görmez. Görmemiş işte, koca bi hayat boyu. Onun için rahmet dileyesim olmadı. Öfke bileyecek bi tanışıklığım olmamakla birlikte, adının geçtiği hin projelerle mide bulandırıcı bi hatırası vardı zihnimde. Sadece şimdi anlamıştır dedim hakikati a, ne acı. Çok geç.

II-Sonra bahar. Burun kaşındıran toz pembeli bi mevsim. Pembesinin tozları galiba allerji yapan:P Zevzek. Bizim taş sokakları bile nasıl yemyeşil yaptı he, helal olsun. Kaldırım kenarlarından fışkıran çiçekimsi şeyler bile var. Sonra, maydonozlarım çıktı. Sonra, sarı bi çiçeğim oldu. Sonra, bahar biterken baharla ilgili bişiyler yazmak ne kadar da lazımsı bişiy.

III- Tutup ensesinden bi işe koyuyorum onu. Hadi yap. Çökkün omuzlarımı daha da aşağılara çekip bi mızıltı bi mızıltı, sanki küreğe mahkum. Bi insanın ruhu bu kadar mı tembel olur.

IV- Bıdığın boğaz akıntıları burun akıntılarıyla birleşip bi şelale oluşturdu. Bi de ishal. Her zaman her yerden bişi çıkıyo yani. Tüm bu dış makyaja rağmen ne şeker bişiy:P

2009-05-17T02:01:00.002+03:00

4.ü olmuş. İçimde bi kıpırtı, yüzümde bi sevinç emmaresi var mı? Cıks. Bana hiç beni temsil ediyomuş hissi vermemişti zaten. Bu hissi veren biri varmıydı, olurmuydu, o ayrıca gıdıklanmalı gerçi. Şimdi işin duygusal, inançsal, ruhsal, vs. vs. yönlerini bi yana bırakalım (ki bırakamayız, onlar arada bi giyip çıkarabileceğimiz ekstra parçalarımız diiil, aslii parçalarımız!) san'atsal olarak da hiç bişi göremedim. Sadece sahnede nooolur benide bi yerlere koyuverin kaygısıyla yırtınan bi avuç insan. Yarışmadan çok kısa iki- üç parçayı izledim, ve önceki kaaatlerimle birleştirip şöyle diyorum. Çok kompleksli bi şovumuz var. Genel tavrımız bu. Şimdi nie biz diyorum ki ben. Onlar beni temsil etmiyo demiştim. Acaba seneye beni temsil edecek bi şarkıcı mı ayarlasak. Yine çoğula düştü cümle. Hani bi kaç kişi toplaşsak, hayır efendim, o , türkiyeyi temsil ediyo dediğiniz kişi ya da grup bizim dışımızdaki guruhu temsil ediyo "sadece". E, yani, böle bi konuda insan cakasını bozar mı kuzum. Sen aylardır sus sus, gel en luzumsuz meselede sohbet kaliteni kus:P Susmak ne kadar kaliteliydi oysa. Çok çok gizemli. Mütiş karizmatik. Hayal edebileceğiniz en kalite insan benim tabelasıynan birlikte arz-ı endan eder bakışlarda-zihinlerde, falan filan. Ama eder ve geçer. Sonra dier tabiat manzaraları. Sukut eden dier yeşil nebadatla birlikte kameraya el salla. He he. Aklıma ne geldi. Bizim küçük yeğen sokakta, parkta dolaşırken, sağda solda ekili, dikili yeşile çok saldırırdı. Yemek için diil tabii ki, koparmak için. Ben de ona rüzgarda kımıldaşan yaprakları gösterip, bak el sallıyolar teyzecim, sen de el salla, muhabbetiyle katliamı önlerdim. Zekiyim di mi bazen. Hem zeki, hem kaliteli. Bu yazı mı? Amaan canıım, "herkes" hata yapar, bu da onların:P

2009-05-13T21:09:00.002+03:00

Sonra dedim ki iki lafı bi araya getiremeyen kendime, yuh!
O da dedi ki umrumda değil.
Ben de dedim ki, kızım bişiler yap, yaz-cız, bi ilgin filan olsun.
O da dedi ki yapıyorum zaten, bi insan ne kadar çokluk ve sıklıkta uyuyabilirin masterini.
Ben de dedim ki ne halin varsa gör.
Biraz bela okur gibi oldu ya, kendimi omuz silkerken gördüm göz ucuyla. Bela okusam yeriydi:P

2009-04-30T00:52:00.003+03:00

Sevgili Günlük.
Seni samimiyete davet ediyorum. Eğer yazıp yazıp silmelerim bundan değilse, kendimi samimiyete davet ediyorum. Gider miyim acaba?

Ve üzgünüm üzülenlerle. Karanlık ruhlara iman nuru ver Rabbim. Dünyayı fesada boğuyorlar.

Biz de gittik

2009-04-27T18:33:00.001+03:00

2009-04-18T03:30:00.002+03:00

Ne desem bilmiyorum sevgili günlük. İnsanın boğazının ayarı yok! Bu akşam söylemesi ayıp derler a, -fiildeki ayıbı halen çözemedim- hamsi kuşi yapmıştım. Aslen buna hamsi kuşi denmiyormuş a biz öle diyoruz. Yani, hamsileri kılcıklarından ayıklayıp tuzluyosunuz ve iki hamsiyi birleştirip mısır ununa bulayıp kızartıyosunuz. İşte ondan. Harika oluyo. Çıtır çıtır. Aslında az yediğimi düşünüyorum ama mide bulantısından uyuyamyorum. Hala mı erimemişler. Zehirlendim desem hamsiler tazecikti. Belkide kokuyu duyup canı çeken ve kim kızarttı şimdi bunu die ah vah eden birinin ahı oturmuştur mideme:P Biz öle yapıyoruz çünkü. Nefis bi yemek kokusu duyunca iştaha geliyoruz. Bi de zahmetsiz yemek a, kokusu bi ayrı leziz oluyo keratanın:P Bi obur gibi yazıyorum:) yemek lafı bile midemi bulandırıyor oysa.

Bıdığa çok soru sorduğumu farkettim. Onunla çok konuşuyorum. Ve bunların yarısından fazlası soru. Bunun için sanırım anlaşılmaz bi sürü şirin sesin ardında mı ve soru işaretlerini anımsatan bi melodik ses ekliyor bıdığım. Bir soru canavarı yetiştirdim sanırım. Konuşması belirginleşmeden sormaya başladı bile:)
Geçen gün anlaşılabilir bi soru farkettim konuşmasında. Bu sıra çok sık korkuyor. Korkunca kucağıma sığınıp sesin geldiği yöne elini kolunu sallayarak bıdı bıdı konuşmaya (genede soru sesli) başlıyor. Yine ses oldu. kucağıma doğru seyirtti. Ben de gayri ihtiyarı " korktun mu dedim" sonraki onlarca cümlesi bu sorudan oluştu:) Çok şirin söylüyor:)
Bazı sorularıma da başını sallayarak cevap veriyor. Bu gece bahçesinin etkisi sanırım.
Kriz anlarında- ki giderek daha sık oluyorlar- aklıma gelirde bi el kuklası ya da parmak kuklasını kullanarak onunla konuşursam vaziyyet düze çıkıyor. anasının sözünü dinlememekte keçileşen o hırçın velet aynı söz bi fil, geyik ya da tavşanın ağzından çıkınca sırıtarak koşuyor ve onlarla oynamaya başlıyor. Saygısız şey:P Bebeklerle harika oynuyor. Çok nefis çay yapıyor. Bi de altlığa itinayla bardağı yerleştiriyor ki! Dökmeden anacığına ikram ediyor.
Bi de sevgili günlük, bıdık legodan yükseltilerimizi yıkmayı çok severdiya, iş değişti. Artık o legolardan yükseltiler yapıyor. Yıkmadan yapınca elllerini çırpıyor:) Bunu benden öğrenmedi. Burası giderek bıdığın güncesi gibi olmaya başladı. Güya ayırmıştık:P

Artık uyumayı denemeliyim

Özür

2009-04-18T03:24:00.002+03:00

Özl bi sebeble (bahar temizliği filan mesela:P ) blogu kapatmak zorunda kaldım. Aziz ve kıymetli ziyaretçilerimden özür diliyorum:S

2009-04-15T17:29:00.002+03:00

Aslında alışılmış şeyleri severim. Tanıdık olmak korunma kalkanlarımı dinlendiriyor sanırım:P Ama bişeyin sık olması bende de bi çok insancık gibi bıkkınlık doğurur.
Tam hatırlayamamakla birlikte yaklaşık bi ay önce, artık klasik ayva tatlısından sıkıldığım için güzel arkadaşımın blogunda bi alıntı olarak kaydettiği orjinal tarifi denedim. Aziz Ruh beğenmez die düşünmüştüm a, yenilik işte. Ruh çok beğendi. Hatta sonraki günlerde haftada iki keze varan sıklıkta mezkur tatlıdan yapmak zorunda kaldım. Öyle ki ünü apartmana yayıldı. Bi tepsi de üst kata (ailenin akşamları buluştuğu merkez daire:) ) yaptım, parça pinçik tek sunumluk sair komşucuklara ikramların dışında. Yani artık çok sıkıldım. Gıcık oldum. Ayva tatlısı tüm lezzet ve nefasetinden soyundu, yumurta kokan bıktırıcı bişiy oldu.
Yeni bi ayva tatlısı tarifi arıyorum:P Bilenlere hayır dua vaadiyle duyrulur:)

2009-04-14T21:26:00.002+03:00

Ne çabuk değişiyor şu veletler. Bi anda baktığın bebek yüzü çocuk oluyor. İnatla taklid etmeyen hali aynaya bakıyomuşsun hissini uyandırmaya başlıyor. Yok canım daha anlamaz demelerinde yüzün sık sık kızarır oluyor. Adam oluyo işte basbaya, gün gün.
Şarkı söylüyorum mutfakta , dolapları daha az karıştırsın die:P Ben şarkı söyliyince tempo tutup dans etme telaşına ağyarla fazla ilgilenemiyo a, ondan sebeb. Dünkü şarkı ikide bi dilime yapışan gıcık bişi; "Neler oluyor hayatta. birde şu rüya gerçek olsa, olsa ..." Nakarata gelince " beni arıyor, beni soruyor hayırdır inşallah. Hey!" diiicem, Bıdık "eeyyy" diye son nidayı ağzımdan kapıyo:D
Aziz Ruh tefriş etti an itibariylen günlükcüm. bye

2009-04-14T02:44:00.002+03:00

Aslında yazmıştım, biliyorsun. Pek bi yakınmalı oldukları, küçük emrah tarzı durdukları içindir kiii sildim onları. Dediğim gibi oluyorum. İç dökmelerim içimden boşalmıyor yani. Dışıma bulaşıyor. Ben kendim hakkında o şeyi bilip dururken, söylemiş olmakla bi de dışıma bulaştırıyorum; kurtulmak daha da zor! En basitinden en ağırına, tüüüm yakınmalar sadece ayak bağı. Kuyruğunu kovalayan zavvallı bi köpecik gibi, dön de dur kendi çevrende... peh.

2009-04-10T01:15:00.003+03:00

Hatırlamıyorum, en son deriin deriiin düşündüğüm, entellektüel kılıklı, fiyakalı (kılığı kaynaklı:P) mevzuuyu. Şunlar dönüp duruyor beynimin küçük odacığında: "Yarın bıdık sabah uykusu uyursa, o uyurken (artık!) yedek odamızın koltuklarını silip, minder kılıflarını takıp, çalışma masasını silip, düzelteyim. Bi de yığında kirlenmeye yüz tutan(!) ütülenecek eşyalarıda ütüleyeyim. Ah bi de buzdolabını temizliyeyim. Ama uyanır. Onu başka zaman yaparım ..."
Sonra sabah oluyor. Ya bıdık errkenden (6-7 civarı) uyanıp bizi "babbaa" diye seslenip uyandırıyor ... Ya da öyle derin bi uykuya yakalanıyoruz ki ana-oğul öğleyin anca ayılıyoruz.
Ve işte o banal, basit, hiç bi ihtişamı olmayan, sıkıcı, plan mı desem, fikir mi desem, yoksa hayal mi? İşte o şey yankılanmaya devam ediyor.
Çok yoruldum:P

2009-04-07T13:31:00.002+03:00

Sevgili Günlük Efendi,
Efendi diyorum, çünkü onca kayıtlı zamanı sana kaydetmezsizin geçirdiğim halde, ne zaman dönsem bana "anlat dinliyorum" manzarası çiziyorsun.Efendiliğini bozmuyorsun:P Ama azıcık ruhun olsa, eminim ilk vefasızlığımda tekmeyi basardın:P Yapardın di mi? O zaman ruhsuz olmandan mütevellit bi vaziyeti senin kahramanlığınmış gibi algılamana izin vermiyeceğim, efendi filan yok sana:P
Zamanı kullanmayı hala çözemedim. Oldum olası da sevemedim kullanma kılavuzu önderiğini. Bu noktada kıyaslar çok daraltıcı oluyor. Falan ve feşmekanların mahir halleri sadece benim beceriksizliğimin ünlemesi gibi oluyor. Anaaaa, oğlum geldi:)) Ben gidiyorum günlük....

2009-03-18T03:08:00.002+02:00

Sevgili günlük
Bu gün yine uyuyamadım. Nevri döndü günler ve gecelerimin. Gece uyuyamayan ben gündüz bıdığın ilk keyifli uykusunda dinleniyorum.Ama ne dinlenme! Çözemediğim sorunlarımı çözen rüyalar mı dersin, hamarat rüyalar mı istersin, yoksa ben biraz macera aliim mi dersin?! Ne istersen hepiciği mevcut uykularda dinlenme.
Örneğin bu gün bi türlü yapmayı bitiremediğim bi patates keki vardı rüyamda. Kocaman bi kab dolusu olduğu halde hala malzemesi eksikti, ben rüya bittiğinde hala yumurta kırıp, kabartma tozu ekliyodum. Yani ki vuslata eremedim. onun içindir ki accayip bi patates keki iştahası var içimde. Yarın bulmayı umduğum taze patateslerle bu buluşmayı ayarlamalıyım.
İlk paragraftaki "bıdık" ve "keyifli" sözcükleri gözümü ısırıyor. Hatta bana nanik yapıp dil çıkarıyor. Uzuuuun zaman oldu bıdık bi günü keyifli olarak tamamlamayalı. Genelde asabi, mızmız, öhhü öhüüü hallerinde. Her bi yere tırmanıyor bea. Kapıları da açmaya başladı! Bişiyler kaçırmaktan çok yoruldum. Bebek kilitleri konusunda çok gururumu incitiyor. Zekama hakaret eder gibi bi hal sezinliyorum alttan alttan. Döktüğümüz onca paradan sonra bu iyi fikir gibi görünen basit edevatın en azından bi- iki ay idare etmesi gerkemez miydi? "oğlum zeki" yargısıyla "bu bebek kilitleri iyi tasarlanmamış" yargısı arasında kararsızım:P Önceleri onları yerlerinden söktü. Sonra biz bi daha alıdık ve taktık. Şimdi kilidi usulünce açıp dolap içindeki malzemeyi benim ondan kaçırmak için yaptığım gibi boyunun zor ulaştığı yerlere koymaya çalışıyor. Parmaklarının üstünde yükselip uzanıııyoooor, ve bayırı aldıktan sonra malzemeyi bayır aşağı bırakıyor:P Bazen geri düşecekken havada yakalıyorum. Bu annelik accayip refleks geliştiriyor he! Her şeye duyarlı oluyor bünye. Çıt dese nedir anlıyosun, pat dese daha demeden haberin oluyor, küt dese havada yakalıyosun. Ama tabi bu duyarlılık çocuk eksenli gelişiyor ve onun çevresinde kilitli kalıyor. En azından benim için böyle. Sair şeylerde garip bi dalgınlık, yorguluk, tembellik, unutkanlık hali mevcut. Geçen haftalarda ne oldu; Bıdık çok iştahsızdı, sana demiştim sanırım. Ama anne yüreği, burnuna bişiler dürtmeden rahat etmiyor a, ondan mütevellit onu uyutmadan önce burnuna dürtmelik biraz çorba ısıtıyodum. Sonra o ısınana kadar bıdık ve arkadaşımın (o zmn bizdeydi) yanına odaya döndüm. Bayaaa bi zmn geçti. Arkadaşım gitmeye davrandı. Onu geçirirken kapıda yemek kokuları duyduk. Nohutlu yoğurt çorbası gibi hoş bi koku. Ahhh dedik şimdi bu çorba bizde pişmiş hazır olsaydı, akşama daha yemek yapıcaz. Neyse onu yolladıııım kiii koku aslında nohutlu yoğurt kokusu diiil, dibi yanmakta olan yoğurt çorbası! bunu anladım. Zekiyim di mi:P Ama böyle nefis kokan bişiy nası yanmış olabiliyor hayret:P Konuyu saptırmayı başardım.
Neyse işte, dediğim gibi tıpkı. Söylemek istediğim gibi aynen. Olduğu gibi, anlattığım gibi falan filan ...
Başka bişiy yazmak istediğimi sanmıyorum. Bunları neden yazmak istedim, ya da istemiş miydin onu da net hatırlamıyorum gerçi. Yazarken eskisi kadar eğlenmiyorum. İlgi alanı meslesinden belki. Ara-sıra şu bitmez çocuk yayını projeme el atıyorum. Bi iki şiir, biraz masal planlaması filan... Sonra tatile giriyorum yine. Eskiden yazdıklarımı okuyunca başka biri yazmış hissine kapılıyorum. Ama hakikat bu zaten di mi? Başka bi benim şimdi. Birazdan daha başka bi ben olmalı planlıyorum hatta:P Gözlerim ağırlaştı, sevgili günlük. Uykumu çağırmada eşlik ettiğin için eyvallah.

Habib Koite'

2009-03-04T23:30:00.002+02:00

Şöyle bi bakındım da pek çok kişi onu vistanın örnek müzik listesinde tanımış. Ben de öyle. Dinledikçe dinlemek istiyorum. Din din Wo yu en çok sevdim. Ayna Mali'yi tanıttığı bölümünde kullanmıştı onun şarkılarını. Adamımız malili ya... Öyle işte. Hık desem derin şeyler yazarmışım gibi geliyo:P Ama şarkı üçüncü kez dönüyo, ben habire siliyorum:):P Ciğerlerim zayıflamış, derinlere dalamıyorum:P
Bu yazı özelliksiz bişi. Ama bi şarkısı var; ne yazık şarkıya:)

din din wo

"Uykun Şirin Olsun"

2009-03-02T03:28:00.002+02:00

Bahtiyar Vahapzade gitti. 20 gün oldu. Bahtiyar mıdır? Allahım, Bahtiyar kıl!

ANNEM ÖLDÜ MÜ
- Bahtiyar VAHAPZADE / Ayhan UÇAR

Ne hız ellerini üzdün dünyadan
balanı tek koyup nereye gittin?
nasıl yok oluyormuş bir anda insan
sanki bu dünyada hiç yok imişsin..

güneş gurup etti... oda karardı...
bir anda yok oldun sen hayal gibin.
şimdi düşünürüm senden ne kaldı..
gönlünde hatıran kara hal gibi...

beni boya başa yetirdin anne
bize borçlu bildik her zaman seni
sen beni dünyaya getirdin anne
bense yola saldım dünyadan seni...

sen bana beşikte ninni çalmışsın
bugün ninni çalsam sana ben de mi?
senin şirin şirin ninnilerini
sana gaytarayım cenazende mi?

'uykun şirin olsun' diyerdin bana
'uykun şirin olsun' deyim mi sana
gerek ben başına dönüm dolanım,
beni hayat için hep uyutanım,
söyle ölümçün
nasıl uyutayım seni ben bugün?

bu nasıl dünyadır anlayamam ben,
cilvesi cürbecür, rengi cürbecür
dün öz nefesiyle seni isiden
bugün buza dönüp, taşa dönüptür

bu nasıl dünyadır... insanoğlunun
hayali göktedir kendi yerdedir...
sağken omuzunda hayatın yükü
ölende ceseti çiyinlerdedir...

bu nice dünyadır bu nice dünya
ölüm hakikat hayatı rüya

derdimin gamımın ortağı sendin
niye yüz çevirdin ya niye benden? ...
'derdin bana gelsin' hani diyerdin
niye dert ekledin derdime ya sen

annem, kimse seni darıltmamıştır,
ben seni ben seni darıltan kadar.
şimdi kime açsam derdimi bir bir
kim benim derdime yanar sen kadar?

evin her yerinde görülür yerin
gözüm ahtarcıdır anne ey anne
'ninem' 'hani' diyor küçük azerin
ne cevap verem ana ey ana

bilmem bilmem bilmem
bu ölüm nedir
hayat var iken
nefesin ey anam hala evdedir
kendin yer altında taşa dönmüşsün

bugün yedin oldu... annem yedi gün,
bizimle beraber ağlar odalar
sana yalnız sana sana demek için
gönlümde ne kadar bilsen sözüm var...

annem ısmarlandın anne toprağa
bu ölüm sineme çekti dağ benim
sen benim arkamda benzerdin dağa
sanki de arkamdan uçtu dağ benim...

ömrü başa vurdun altmış yaşında
altmışın üstünde durup yaşında
artık senin için durudğu zaman
benim çün dolaşır gün olur akşam...

vakit geçer sen benden uzaklaşırsın
ben sana günbegün yakınlaşırım...

2009-02-25T02:06:00.003+02:00

Bıdık diş çıkarıyor. Öyle ki halihazırda çıkmış olan dier dişcikleri mütemadiyen gıcırdıyor:P Pek asabi yani. Heyyt ülen naraları koparıyor adeta:P Her şeye kızıyor, her bişiyi istiyor. Dur, bekle, filan kar emiyor da etmiyooor. Ben bunlarla boğuşurken günlerdiiiir, bu akşam alt kattaki sakin (eskiidendiii çooook eskideeen:P) kapıma dayandı. Eşimin yeğeni açtı kapıyı. Ben hole çıktığımda o huzura duhleylemiş, göbeğinde bağladığı eleriyle fırçaya hazır bekliyordu. Çaktım hemen davayııı. Hakikat;O kiracı, biz ev sahibiyiz. Manzara; o ev sahibi biz kiracıyız:P Hadiseyi çaksam da saflığa vurup en hallice odaya onu buyur ettim. " oturmaya gelmedim.." filan dese de gösterdiğim yere oturdu. Kaynadııı, köpürdüü, taştııı. Çok gürültü yapıyomuşuz. 'Gürültü çıkmasın die elimden geleniyo yapıyorum, bundan sonra da yapmaya devam edeceğimdir' cümlesini kaç kere yineledim bilmiyorum. O kavga etmek istiyordu belli. Ama açıkça dedim, ben kavga etmiicem, havamda değilim:P Hem çok manyakça olur, ben olayı kabulleniyorum ve caresi için halihazırda çabaladığım gibi gelecek içinde devam mesajı veriyorum, eee, nie kavga edicez. Dediğim gibi, o gelirken niyeti bozmuş ya, kavga etmememiz fikrine alışamadı. Bi süre tek taraflı fırtına kopardı. Kiracılarla muhatab olan kaynıma ve kayınpederime olayı yansıtma gibi bişi ile tehdit etti beni:P(ki olay yeğenim(eşimin yeğeni) tarafından akşam zaten söz konusu kişiler ve daha fazlasına yetiştirilmiş bile:P) Sonra baktı olmuyo, kalktı, çıkarken bişi demeden çıkıp kapıyı çekti. Ardından kapıyı açıp' güle güle dedim':P o da ii akşamlar dilemek zorunda kaldı. Neydi bu şimdi? Bu sıra sık karşılaştığım gerip diyaloglardan biri. Buradan giderek daha da soğuyorum. Öyle bi halleri var ki ya can ciğer olmalıyız ya düşman. Bi de biriyle sorun yaşarsan dierleri de sorun çıkarıyo:P Hepimiz birimiz, birimiz hepiciğimiz için!
Gitmek istiyorum, alt komşumun toprak olduğu bir yere... Gitmek istiyorum. Üst komşum da gökyüzü olsun;)
Hee, olayı naklettiğim B.'nin fikri, bıdığı alt komşuma teslim etmem yolundaydı. "Al işte sorumlu bu, nabacaksan yap, aranızda halledin" deseymişim a:)

2009-02-22T23:42:00.002+02:00

Üç nokta kaçamakları lazım hayata. Sıkıştığın an üç tane nokta mıhlayıp ardına, tüyüvereceksin. Yaptığın manyakça bişi olsa da ardındaki üç noktanın şiirselliği hürmetine affedilecek. Yoksa dönüp dönüp hata dillendirmeler, iki de bi ' ben şöle yapmıştım a, şundan sebeble... böle etmiştim ya tamammen o kaynaklı ...' vs bitmez tükenmez bi sıkıntı. Sonra insan arada sadece o an dilediği (ve bi daha asla görmek istemediği ) şeyler de yapabiliyor:P Bi de hakikatli üç nokta koyunca ardına ... Hiç olmamış gibi keyfimizce akalım.
Böğğğkk. Kim bu içimdeki şey!? Euzubillahi ...

2009-02-21T02:02:00.002+02:00

Bi sürü proje var kafamda. Önce uyku kaçırır cinsten bi planlamaya geçiyorum. Sonra soldan soldan 'boşveer'ler basıyor mekanı:P Sonra ' daha sonra da olur...' lar da teşrif edincee... Elimde sadece uykusuz kalmışlığım kalıyor. Yuhh!

2009-02-14T03:13:00.004+02:00

Horlayan biri karşısında insan nasıl da aciz kalıyor.
Önce sabrediyoooor.
Sonra çaktırmadan bi iki tepik atıyor. "Ayh, yanlışlıklan oldu" kabilinden bi iki ufak dirsek. "Dönerken çarptım" ayağına bi- iki sarsma.
Yok bree, faydasız.
Kibarca ve masumca, hani sırf onun iyiliği için(miş gibiii) hafifçe sarsıp "Canım rahat nefes alamıyorsun (yani korkunç horluyorsuuuun!!!) diğer yanına döner misin? " ricasında bulunuyor.
Cıks.
E sözkonusu insanın da bi haddi, raddi var.
İçine dönüp ilk raundda çitten atlattığı koyun sürüsünü gerisin geri atlatıyor.
Keçiler koyunlara karışıyor.
Keçiler ağılı zapdediyor.
Daha bi gergin solumaya başlıyor insan. Hani konuşsa kaba şeyler söyleyebilir. Allahtan konuşmuyor. Acziyetini sırtlanıyor. Mağlubiyetin çökettiği omuzlarının altında ezilerek mutafağa gidiyor. Çayı ısıtıp fıstıklı çikolatacıklar eşliğinde internette gezintiye çıkıyor, insan ...

...

2009-02-06T17:28:00.002+02:00

Bu sene ne çok hasta oldu babacığım. Hepside böyle aniden ... Biraz da ablamın Dr olmasının etkisiyle tedavileri de acilen oldu hamdolsun. İki ay içinde iki müdahele geçirdi Babişim. Şimdi hamdolsun çok iyi. İnşeallah bundan sonrası onun için sağlık olur. Bu sebeble yine yeniden acilen onun yanına gitmiştik. İki gün kalıp döndük.
Bıdık artık dedesini tanıyor ve çok seviyor. Bıdı bıdı bişiler diyor ciddiyetle. Dedesi ne kadar cıvısada severken bizimki devam ediyo. Ta ki gıdı gıdı faslına kadar. Sonrası kikirik.
Ne hoş nimetler bunlar.

...

2009-01-31T02:57:00.004+02:00

Küçük diyorum, kafamı çok meşgul ediyor. Boş ver diyorum, dolu dolu geri geliyor. Büyütme diyorum, çığlaşıp üstüme düşüyor. Ben unutmayı beceremiyorum.
Son zamanlarda fena bi iletişim problemim var. Öyle büyüyor ki içimde, öyle meşgul ediyor ki beni... Aklıme her geldiğinde -ki genelde orada faaal halde- utanıyorum, nelerle uğraşıyorum diye. Ama yine de yenemiyorum onu. Böyle sıkıntılarda yapıp ettiklerim pek doğru şeyler olmuyor. Onun için genelde iletişim tatili ilan ediyorum sıkıntılı şahıs ile. Mesafeler uzaksa sorun olmuyo da yakınsa, iş sarpa sarıyor. Ben kırgınlıklarımı tamir için tadilat nedeniyle kapanırken, bi bakıyorum, zarar mevkii kapanma nedeniyle kırılma yaşıyor. Ve bu kez o tadilata giriyor. Manyakça di mi? Anlıyorum aslında. Ama nasıl halledeceğimi bilmiyorum.
Bi ikinci sorun ise, ben detayları unutuyorum. Hani, diyelim ki ortam bulduk, konuşup halledeceğiz (ki ben de başka yol yoktur) halledeceğim şeyleri unuturum. Sadece hisler kalır. Dahası konuşma nasıl giderse gitsin, sonunda içimde düze çıkarım ve dierinin kırıklarıyla ve sebebleriyle ilgili şeyleri unuttuğum için pek mantıklı şeyler söyleyemem. Ne kendime ne ona bi faydam olmaz. İş uzadıkça bölük pörçük gelirler aklıma. Ama çok yıpratıcı ya, çok uzun ve sıkıcı. Sonuçta hiç bişiy halolmaz yani. Eğer iş benim anlattığım kadar uzadıysa. Bunun sebebide benim konuşma sırasında ayarı çekmeyi beceremem olur yine genelde. Ne biliim işte. Konuşmasam... Ki it gibi pişman olurum bu noktada ... Konuşmadan da bu sonu anlamam ki, her seferinde böyle olsa da...
Bi de önceki güzel günleri özlerim. Aslında pek güzel olmasalarda güzel görünürler gözüme birden. İki gün önce gözlerine bakamadığım insancık birden nasılda kıymetlenir(!) İşin aslı birinin kırgınlığını gözlerinde okumak çok yaralar beni. Yani bunca taşmış bi kırgınlığa nedeni ne olursa olsun neden olmuş olmak ... Ben kırılsaydım ve içimde halletseydim... Hiç olmadı, mesafe koysaydım da böyle bişeye sebeb olmasaydım... Vınk vınk yankılanır içimde ... Yankılanıyo. Ve hiç işe yaramıyo.
Bi deeee böyle zmnların biberleri oluyo. Yani böyle bişiyle uğraşırken alakasız bi durumdan mütevellit bi başka kırgınlığı halletmem bekleniyo başka bi mevkiiden. Amaaan breee. Teker teker gelin. Anlatması bile karmaşık. Bi de çok manyakça yaa. Benimkinden de berbat bi sebeb.
Bunaldım. Bi sürü üzüntü, kaygı, sevinç, gurur nedenim varken, tutup bunu mu gündem yaptım? Maalesef ...
Asker geldi oysa. Bıdık pek bi sevindirik. On gündür hastalıklarla boğuşuyoruz, uykusuz (oysaa). Ve bi kaç gündür nisbeten rahatladık. Azgınlar Gazzeden çekildiler oysa. Ama filistinlilerin evlerini başlarına yıkmaya devam ediyorlar. Bi başbakan mazlumların sesini kısmen seslendirdi oysa, ve dünya onu, sözlerini konuşuyor... Rağmen içimdeki karmaşa susmuyor.
Söylesene Doktor, ölür müyüm?(!)

Sayıklama

2009-01-16T02:17:00.004+02:00

...
Yol yol uzuyor gurbet gözümde
İçim uzak bi şehir, hapis tenimde
Gittikçe ulaşmak lazım gelirken
Gittikçe sıla denen daha derinde
...

Portakal Banyosu

2009-01-16T01:28:00.005+02:00

2009-01-08T00:33:00.002+02:00

www.minuscule.tv
"merkezi paris'te bulunan futurikon isimli animasyon şirketinin kısa böcek hikayelerinin anlatıldığı animasyon serisidir. gerçek doğa görüntüleri üzerine animasyon karakterlerin yerleştirildiği komik öyküleri, animasyon severlerin asla kaçırmaması gereken birer başyapıttır kanımca. hele diğer böcekleri bunalıma sokan bir uğurböceği var ki evlere şenlik. "
sondanbiöncekimohikan

yumurcak tv de akşamları 20:00 civarı ve yayın bitişinde düzensiz yayınlanıyor.
Aslında böyle bi başlık mı yapsam; izlenebilir ve izlenesi ve izlenmeli çocuk yayınları:P
Yazasım yok şimdilik. Yazmak ihanet gibi geliyor.

2009-01-05T03:18:00.003+02:00

Hayalleri minik bedenleri ezmekten geçiyor
...

Minik ruhları üzmekten
Şehirler dolusu yıkıntı ...
Ovalar dolusu cesetten geçiyor ...
Hayalleri

Küskün bakışlar inşa ediyor hayalleri
Annesiz bebekler
Bebeksiz anneler çağırıyor.

Hayalleri huzursuz
Hayalleri isyan ettiriyor ruhları
Hayalleri öyle iğrenç, öyle korkuç ki!

Allahım! Hayallerini öldür!
Kokuşmuş ruhlarını çıkar bedenlerinden.
Kullarına bela olan bu azgın zümreden
Kahrını esirgeme!

2008-12-29T04:53:00.002+02:00

Mutlu sonlar ne kadar göreceli ... Güzel dediklerimiz bazen ne kadar feci şeyler olabiliyor böyle (bu cümle o babdan(!) ) Bi film izliyosun, çok sıkı emek görüyosun, hakikatli bi oyunculuk, çarpıcı bi hikaye, fazlasıyla canını yakıyo, isyanını uyandırıyor. Filim sonunda gözlerini silerken " çok güzeldiiii ..." demek avazımı çağırıyor. Kendimi mazoşist, bazen duyarsız, manyak, gereksiz ve ucube hissettiriyor. "Beğendin mi?" diyor ... "çok fecii .." diyorum. İçimdeki sızıya uyan cümlelerle ... O anlamakta zorlansa da beğenip beğenmememi (çünkü o olaya sadece senaryo die bakıyor...) ben içime ters düşmediğim için daha normal görünüyorum gözüme.
Karışık mı oldu?
Filimler senaryo değil! En azından pek çoğu. Yaşanmış benzerlerinin gölgeleri ... Ve asıllarının içinde olmasam da (hamdolsun) bu gölgeler ruhumu acıtıyor. Onlara altın portakal veremiyorum; içimdeki isyanım büyüyor vahşilere.

Gel Teskereee Gel Teskeree ...

2008-12-24T00:51:00.002+02:00

Sonra günler geçmiş geçmiş, 30 güne dayanmış, geri sayım başlamış. Erken mi?
Şimdi sıfır kutsal sayı. Sıfıra en yakın sayı en uzağa göre daha şirin, daha hoş. ı love you ziro :P

Börek

2008-12-23T02:04:00.002+02:00

Buzlukta bi tepsilik börek var. Durup durup zihnimde onu pişirme düşüncesi yakalıyorum. Sonra "onu pişirmiyeyim, lazım olur ..." diyip vaz geçiyorum. Çok sürmüyo, unutup pişirilmiş börek hayaline dönüyorum. Ne börek ama he! Aklımdan çıkamıyor:P Mideme girmeden ona ve bana rahat yok.

Duacık

2008-12-22T21:07:00.005+02:00

Anne bana şeker al
Soluğumla dağılsın tadı
Yapışsın en acıyan yanlarına ruhumun
Yapış yapış tadlansın
Yapış yapış çocuk olsun içim
Yapış yapış parmaklarım, ellerim

Anne bana bebek al
Kucağıma sığınsın
Kucağımda ısınsın
Şefkatim yansısın gözbebeklerinde
Mutluluğum, yanaklarına al al bulaşsın
Anne desin, mama desin, uyusun

Anne hep benimle kal
Bana şeker al
Bebek al
Oyunlarımı seyret, hayallere dal
Sen bana bakarken yürüsün hayat
Ellerim ellerinde...
Hadi hep benimle kal

2008-12-22T02:57:00.002+02:00

Bu hafta sonu misafir umuyordum. Demişti oysa kesin olmadığını. Neyin kesin olduğunu söylemese de, hazırlanmayayım diye:) ... Cumadan hazırlandım. İki gün bekledim:S Gelemedi. İkramlıklardan - ki şuan hiç biri mevcut değil:)- etimek tatlısını bu kez kazara değiştirdim. 14 etimek alan tepsim için şerbeti çoğaltmayı unuttum. Daha hafif bişi oldu. Bundan sonra öyle yapıcam.

Yalnızlıktan yakınan birine ne demişti, A.Türkkol:
"Ya Allah seni kendiyle başbaşa bırakmayı dilediyse..."
Yalnızlıktan yakınanlara ...

Şekva

2008-12-14T21:01:00.003+02:00

Zamanın ıssızında takıldım kaldım
Ellerin uzaktı, sesin uzaktı

Soluğum tıkandı nefessiz kaldım
Yar dedim, gel dedim yollar uzaktı

Bir parçan kalmış burda içime aldım
Yarım kaldın içimde, tamın uzaktı

Gurbet oldu evim, afaka daldım
Evimi yuva yapan Ruhum uzaktı.

Zamanın ıssızında takıldım kaldım
Yar dedim, gel dedim, yollar uzaktı.

Annece

2008-12-11T00:20:00.003+02:00

Çok bunaldım. Azıcık, hayır hayır, biraz daha fazla, yalnız kalmak istiyorum. Ama kalamıyorum da. O zaman istemiyo muyum? Bilmeeem. Yanımda olsun, ama ben azıcık kontrol vazifemi devredeyim, he? Az kaldı ...

Azıcık sesi çıkmasa meraklanıp ben peşine düşüyorum. Uyurken bile bi süre sonra yanında bitiyorum. Bi de, bazen komik geliyo, o uyurken fotoğraflarına bakıp onu özlüyorum. Çok güzel:) Çok şeker. Çok minik. Bıdık!

Milyonlarca Şeker Aşkına!

2008-12-09T22:08:00.004+02:00

Bayramın birinci günü. Kapımı tıkırdatan ve bayran tebriği bahanesinin arkasında, önünde, sağında, solunda duran miniklere vermek için şekerliği, şekerleri hazırladım. İkindiye değin sorunsuz bi şekerleşme(!), pardon(!), bayramlaşma yaşadık. İkindiden sonra kapımı tıkırdatan 5-6 ilkokul çağı cengavere şekerliği kapıp kapıyı açtım. Bayramımı tebrik edip şekerliğe daldılar. Birer avuç almışlardı ki arkamdan uzanıp dışarıyı görmeye çalışan yarucuğum yere düştü dışarının sarsıntısından(!) (Kapıyı dar tutuyordum; bıraksam içerdeler(!)) Bu esnada bi ziyaretçinin ayağı nedense hep kapı arasına düşüyordu. Bi kaç kez uyardım. Neyse... Bıdığıma bakmak için kafamı bi çevirdim ki tabağa saldırdılar. Zor tutuyorum, o kadar! Şekerler yerlere döküldü. "Sakin olun oğlum" filan dedim gayri ihtiyari a baya garip oldum. Bi sürü de gürültü... kıkırdayıp itişerek yerdekileri tabaktakileri kapışıyolar. Bi yandanda içeri basıp duran çocuk "yenge valla ben daha hiç almadım" filan diyo. Ardımda, yerde, şaşkın oğulcuğum... Kafam bulandı. Sinirlendim. Şekerliği -ki zaten içinde çok az kalmıştı- kapının önüne boşaltıp," alın oğlum" dedim, kapıyı kapattım. Dışarda kırkırdayıp itişip, bağrışarak şekerleri topladılar. Bi süre bi yukarı, bi aşağı inen ayak seslerini ve bahsi geçen şekildeki gürültülerini dinledim. Sanki bişeyimi çalmışlar gibi sarsıldım sahiden. Çalınan şey için değil, çalanın onursuz tavrı için sarsıldım. Çalmadılar a, bunca yüzsüz nie, nasıl davrandılar. Şekerin hepsini pekala alabilirlerdi. Çok almak isteyen hiç bi çocuğa alma demedim, demem. Dahası şekerleri onlar için aldım. Arsızlığı hiç hazmedemiyorum. Korkutuyor beni. Küçük meleklere hiç yakıştıramıyor, yaklaştıramıyorum. Oysa çocuklar işte! Her şeyin şamatalı, oyunlu, heyecanlı, sınırsız kısmına talipler. Bi de beni bir daha hiiiç görmiyecekleri zanının kaygısızlığıyla ...

Tuvalet Eğitimi -2-

2008-12-09T20:02:00.003+02:00

Gövde bölgesinde bulunan kaslar arasında istemli denetimin en yavaş kurulduğu kaslar boşaltım kaslarıdır. Bağırsak denetimi idrar kesesi denetiminden önce gelişir. Gelişimin sırası genel olarak:
-Geceleyin bağırsak denetimi.
-Gün boyu bağrsak denetimi
-Gün boyu idrar kesesi denetimi.
-Geceleyin idrar tutabilme
şeklindedir.

15.i aydan itibaren çocuklar altlarının ıslandığını farkedebilirler. 18-2 yaş arasındaki dönemde çoğu çocuk dışkısını yaptığını annesine haber verir. İki buçuk yaşına gelmiş kızların %90'ı, erkeklerin %80 çişinin geldiğini haber verir. 3yaş dolaylarında ise çocuklar kendi başlarına tuvalete gidebilir.(alt ıslatma dört yaş sonrası sorun olarak görülür)
Çocuk tuvalet eğitimi için yeterli olgunluğa erişse bile eğitim süreci-hızı diğer akranlarıyla farklılık gösterebilir.

Eğitimde temel alınacak noktalar kazandırılmak istenen davranıştaki kesinlik, kararlılık ve netliktir. Bundan kasıt çocuğun eğitim başından sonuna değin beze geri döndürülmemesi, gece ve gündüz için tam kuruluk hedeflenmesidir. Bunun için eğitime başlamadan önce ebeveyn her anlamda hazır olduğuna emin olmalıdır. En uygun zaman ve zemini hazırlamalı. Tuvalet ihtiyacının giderilmesinde kullanılacak zeminin sonradan değiştirilme ihtiyacı duyulmayacak şekilde hazırlanması çocuğun daha sonra tekrar bi tuvalet krizi yaşamaması için önemlidir. Söz gelimi çocuğa özel klozet yerine, evdeki klozete eklenmiş çocuk adaptörü eğitim için daha uygun bi zemin.

Çocuğun gelişim ve olgunlaşmasıyla ilgili unsurların tamamlandığına karar verdikten sonra eğitimin zihin ve davranış düzeyindeki hazırlığına geçilir.

Zihinsel Hazırlık:
"İnsanların idrar keseleri ve bağırsakları dolduğu zaman onları boşaltmaları gerekir. Bunun için tuvalte gideriz." Bu bilgi çeşitli kişi ve şekiller üzerinden verilebilir. Evdekiler tuvalet ihtiyaçlarını benzer ifadelerle haber verebilir ve bu şekilde zihinsel hazırlığı oluşturabilirler. Biberonla beslenip içi dolduktan sonra boşaltılan bi oyuncak bebek bu amaç için iyi bi örenk olabilir. Beslenme ve boşaltma işlerini çocuğun yapması uygun olur.

Davranışsal Hazırlık:
Tuvaletle ilgili davranışların gösterilmesidir. Yakın yaşlarda bi kardeş ya da kobay bi bebekten yararlanmak mümkündür.

Tuvaletin Çocuk İçin Düzenlenmesi:
Basamak şeklinde bi platformu klazet önüne yerleştirerek, klozete çocuk adaptörü takarak ve çocuğa özel tuvalet iskemlesi alarak bu hazırlığı yapabilirsiniz. özel tuvalet iskemlesi biraz önce de belirtildiği üzre, bir yıl içinde yeniden değiştirileceği için çok da uygun bi çözüm değildir.
Çocuğu yapılan değişikliklerden haberdar edin ve bunları onun rahatı için yaptığınızı ifade edin.

Uygulama:
Tuvalet eğitimine başlayacağınız günü belirleyin. Ve söz konusu zamanı çocuğa önceden haber verin. Son gün:" Yarın önemli bir gün. Benim çocuğum artık büyüyor, bezlerini kaldırıyoruz, annesi babası .... gibi artık oda bizlerle tuvaleti kullanacak..." vb şekillerde olayı aile içinde dillendirin. Uygulama günü kendiniz ve evin sakin bi havada olması için gerekli düzenlemeyi yapın.
-Sabah kalkınca bezlerini açın.
-Kirli olanların artık son olduğunu söyleyip çıkarın.
-Temiz kilodunu " bu artık hep kuru kalacak" diyerek giymesine yardımcı olun.
-Birlikte tuvalete gidin. "Benim vardı, yaptım..." vs. diye örneklendirdikten sonra " Senin de çişin geldi mi?"diye sorun. Cevap " evet" ise tuvalete oturmasında yardımcı olun. "Hayır" ise "Çişin gelince tekrar geleceğiz" deyin.
-Çocuğun temiz bezlerini birlikte toplayıp bi torbaya koyun ve artık kullanmayacağınız bu malzemenin bi işe yaramayacağını ifade edip ortadan kaldırın.
-O gün her 45 dakikada bir tuvaleti hatırlatın.
-Öğle uykusu öncesi tuvaletini yaptırın.
-Akşam yemek sonrası ve yatarken tuvalete gitmesini sağlayın.
-2,5-3 saat sonra onu bir daha tuvalete kaldırın. 3-4 saat sonra, yani sabaha karşı bir daha tuvalete kaldırın.
Sabaha karşı tuvalet ihtiyacı bu eğitim olgunluğuna gelmiş çocuklar için 1-2 gece ile 6-7 gece arasında devam eder.
Ön koşulları gereği gibi değerlendirilip zihin ve davranış düzeyindeki hazırlıkları tamamlayıp uygulamaya geçildiğinde tuvalet eğitimi bir gün ile bir hafta arasında tamamlanması gerekir.
Tuvalet eğitiminde klasik şartlanmaya dayalı bi yöntem yoktur. Bezlerin terkedilmesi daha önce de vurgulandığı gibi, hem gece, hem gündüz için geçerlidir. Çünkü insan canlısının öğrenmesinde güçlük oluşturan temel yaşantı, uygulamalardaki çifte standarttır. Çocuğun dışkısından iğrenmek, tiksinmek, bunu ona hissettirmek, utandırmak, doğru değildir. Çocuğu tuvate oturtma seanslarını 10 dk dan fazla uzatmamak gerekir. Tuvalete yaptığı çiş-kaka için çocuk ödüllendirilir*.
Bazı çocuklar dışkıları üzerinde sahiplik kurarlar. Özellikle 2 yaş dönemi çocukları (özellikle) kakalarını kendilerinden alınan parçaları olarak yorumlayabilir, kaybetmek istemeyebilirler. Sırf bu endişeyle kakalarını beze yapma konusunda ısrar edebilirler. Böyle bi endişe yaşayan çocuğa tuvaletin kocaman bi saklama yeri olduğu, anlatılabilir... Söz konusu endişeyi yaşayan çocuğun yanında dışkısını tuvalet kabından boşaltmak, sifonu çekmek, doğru bi davranış olmaz.
Tuvalete gitmek istemeyen çocuğun bence öncelikle korkuları araştırılmalı. Tuvalet değiline düşüp gitmekten, sifonla aşağı akmaktan korkan çocuklar var:) Bu ve arkasından gelen alt ıslatma vb sorunlar da başka bi yazı konusu.
Bi önceki yazıdaki kaynakları kullandım (büyük ölçüde).

*Ödüllendirme işlemlerini dört ana başlıkta toplayabiliriz.
1) İstediği bi işi yapmasına imkan verin. Sifonu çekmeyi seven bi çocuk için sifonu çekmek, elerini yıkadıktan sonra bi oyuncağını da yıkamasına izin vermek ... gibi
2)Sözel olarak ödüllendirin. Sizi niçin memnun ettiğini anlamasını sağlayın. "...'nın kendi kendine tuvalete gitmesi kuru ve rahat olmasını sağladı, çok seviniyorum." vs.
3)Davranışla ödüllendirin. Ona sarılın, akışlayın ...
4)Çocuğa yakın olan kişileri kullanın. Onunla olumlu ilişkisi ve duygusal bağı olan kişileri kullanın. "Bu süprüzi babaanneye sen kendin söyle", "deden de çok sevinecek" vs ...

Tuvalet Eğitimi -1-

2008-12-07T22:32:00.000+02:00

Takibettiğim bi kaç anne-çocuk blogunda bahsinin geçmesi, bende, okulda bana anlatım konusu olarak verilen bu mevzuyuu hatırlama ihtiyacı doğurdu (breh breh(!) ) Ne ise işte:) Sanki bu işin saadece yaşla ilgili olduğu düşünülüyor. İşe eksik başlamak da meseleyi uzatıp zorlaştırıyor. Uzmanlar (yazı sonunda adları geçecektir:) )tuvalet eğitiminin zamanın ve biçiminin doğru seçilmesinin önemini ünlüyor.

Çocuğunuz Tuvalet Eğitimine Hazır mı?

Tuvalet eğitimine başlarken aile şunlara dikkat etmeli:

1-Uygun Yaş:

Eğer çocuk 20 aylık olduysa tuvalet eğitimi için gerekli olgunluğa erdiği düşünülebilir. Ancak bazı çocuklar bu olgunluğa daha erken, bazıları daha geç ulaşabilir. Ebeveyn bu olgunluğu anlayabilmek için şu ölçütlerden faydalanabilir:

a) Mesane kontrolü ne düzeyde?

b) Bedensel gelişimi uygun mu?

c) Zihinsel gelişimi nasıl?

a) Mesane kontrolünün kurulma koşulları:

-Çocuğunuz çişini gün boyu defalarca az az yapmak yerine bir kaç kere ancak yeterli miktarda yapabiliyor mu?

-Genellikle birkaç saat boyunca kuru kalabiliyor mu?

-Tuvalete gitme ihtiyacı olduğunda yüzüyle, mimikleri veya duruşuyla bunu ifade ediyor mu?

Eğer bu soruların ilk ikisine evet cevabını verebiliyorsanız çocuğunuzun mesanesini kontrol edebildiğini düşünebilirsiniz.

b) Bedensel hazırlık:

-El ve parmak koordinasyonu çeşitli objeleri kavrayacak kadar gelişmiş mi? Örneğin legoları takıp çıkartabiliyor mu?

-Bir odadan diğerine hiç bir yardım almadan gidebiliyor mu?

-Tek başına kendine ait ib iskemleye oturup kalkabiliyo mu?

Bu ve benzeri sorulara da evet cevabını verebiliyorsanız çocuğunuzun bedensel olarak yeterli olgunluğa eriştiğini düşünebilirsiniz.

c) Zihinsel gelişim:

Tuvalet eğitimine başlarken mutlaka zihinsel gelişimi değerlendirmek gerekir. Çünkü amaç basit bi şartlandırma kurmak değil, bedenin kontrolünü beyne vermektir. Bunun için çocuğun ebeveynin isteklerini anlamak, cevaplandırmak ve davranışsal tepki vermek konularında yeterli olması gerekir. Yani çocuğunuz,

-Yüzündeki organları gösterebiliyor mu?

-Belirli bir yere (odası, mutfak vb. ) gitme talimatını yerine getirebiliyor mu?

-Göz- el organizasyonu gelişmiş mi?

-Basit işlerde sizi taklit edebiliyor mu?

- İstediğiniz belirli bir objeyi getirebiliyor mu?

- Bir objeyi başka bir yere, yerleşmesi gerektiği gibi yerleştirebiliyor mu?

Eğer bunları yapabiliyorsa tuvalet eğitimi için zihinsel olarak hazır demektir.

Çocuğunuzu bu üç konuda kaydı geçen sorularla test edin. Eğer birinci bölümdeki ve ikinci bölümdeki (bedensel hazırlık ve mesane kontrolü) sorulara (mesane kontrolünde jest ve imikler göstermeye bilir, onun dışındaki sorular dikkate alınır) evet cevabını veremiyorsanız tuvalet eğitimi için biraz daha beklemelisiniz. Çünkü her ikisi de basit bi bedensel olgunluk gerektirir. Bir kaç ay içinde muhtemelen her ikiside istenen düzeye gelecektir.

Eğer birinci ve ikinci testlerden geçtiği halde üçüncü testte takılıyorsa şu etkenleri gözden geçirmek yerinde olur:

1) Dil gelişimi: Zihinsel gelişim testinde bazı eksikler varsa bunun dil gelişimindeki yetersizlikten kaynaklandığıı düşünebilirsiniz. Eğer problem buysa beklemek yerine, bu konuda çocuğu desteklemek doğru olur. Bu eğitim için önemli olan kelimeler yer, beden parçaları, şahıslar ve tuvaletle ilgili kelimelerdir.

-Yer ile ilgili: Orda, burda, yan tarafta gibi kelimelerinanlamlarını çeşitli durumlarda nalatın ve kullanın.

-Beden ile ilgili: Organlarını ve onlarla ne yaptığını zihinide açık olarak tanımlamasına yardımcı olun.

-Şahıslar: Ben, sen, o ... vb. Tuvalet eğitiminde cümlelerde şahıs zmirlerini sık sık kullanılacağı içingünlük konuşmalarda fiillerle brleştirdiğimiz özneleri ayırmak gerekir. "Geliyorum" yerine "Ben geliyorum" ...

-Tuvaletle ilgili: Bez, ıslak, kuru, külot, tuvalete oturmak vb. kelimeleri ve bu konudaki eylemleri açıklayan fiilleri öğretin.
Bu dört kavramla ilgili kelimeler çocuğa öğretildikten sonra artık bu konudaki talimatları anlayabileceği düünülerek tuvalet eğitimine başlanabilir.

2) Kişilik özelliği:
Eğer çocuğun talimatlara hazır olmasıyla ilgili eksiklik (talimatlara hazır olmaması yani:) )dil gelişimine bağlı değil ise o zaman bu eksikliğin çocuğun bazı kişilik özelliklerinden kaynaklandığı düşünülebilir. Çocuğunuz kendisine ne söylendiğini anlıyor fakat talimatları yerine getirmeyi reddediyorsa inatçılık ve dikbaşlılık gibi bazı özelliklerinin öne çıktığı düşünülebilir. Günlük işlerle ilgili böylesi bi problem yaşarken tamamen yabancı olduğu bi konuda talimatlara uyması belenmez. Bunun için öncelikle bu problemi aşmak gerekir. Bu konuda uzman desteği almadan önce ebeveynlerin yapabileceği önemli yardımlar vardır. Öncelikle bu çocuklara günlük yaşamdaki basit düzenlemeleri yapması için destek olmak gerekir. Eve girince kapıyı kapatması, çağırılınca gelmesi, oyuncaklarını toplaması, istenilen bir şeyi vermesi gibi .
Çocuğun talimatlara uymasını sağlamak için yapılan egzersizlerde dikkat ve takibedilmesi gereken noktalar var:
1)Talimatı sadece çocuğun yanında, çocukla yüzyüze olduğunuz zaman verin.
2)Talimatı vermeden önce çocuğun dikkatini kendi üzerinizde toplayın. Gerekirse bekleyin.
3)Yüz yüze ve yakın bi ilişki kurmak için çocuğun seviyesine gelin. Eğilin, çömelin.
4)Talimattan bi kaç sn sonra çocuk harkete geçmemişse, çocuğun elinden tutarak ona talimatın yapılmasında öncülük edin.
5)İş tamamlandıktan sonra hararetli şekilde takdirlerinizi bildirin.
6)Bi talimatla ilgili davranışlar tamamlanmada ikinci talimatı vermeyin.
7)Sizi talimatın uygulanmasından uzaklaştıracak bi öfke nöbetinin ortaya çıkmasına meydan vermeyin.

Yazı tuvalet eğitimiyle ilgili diğer basamaklarla devam edicektir;)

Kaynak:Ana-Baba okulu, Çocuğu tanımak ve anlamak- Haluk Yavuzer

Sonbahar

2008-12-07T20:00:00.000+02:00

:) Canım bi sonbahar ağacı yapmak istedi. (paint) Bu benim sonbahar ağacım olsun. Bana poz verdi die değil. Bi yokuşun ucunda yapayalnız kaldı die ... Yazık.

Cık cık...

2008-11-30T21:02:00.004+02:00

Ünlü bi yapı mağazasından güya duvarın boyasına zarar vermeyen yapışkanlı bi tablo askısı aldım. Mamül dışı yapışkan içi cırt cırt olan çift yüzeyli altı parçadan oluşuyordu. Kullanma talimatına sadık kaldım. Ama onlar bana ihanet ettiler. İki çifti duvarımdan bi parça boyayı da alıp görevlerinden istifa etti(!) Üçüncüsü tabloyla birlikte intihar etti(!) Amaaaan ... Ben de onları işten kovuyorum işte(!) Zaten bu kadar zararsız ve işe yarar bişiy olarak sunulması hayretmi celbetmişti. Şimdi canımı sıkan bu minik şeylere verdiğim 7 tl den ziyade duvarda yeşil yüzeyde sırıtan beyaz alçı zemin. Yamalı elbise gibi.

Diyorum ki ...

2008-11-28T22:11:00.005+02:00

Bazen,
yalnız olayım diyorum.
Kendi sesimi duyayım sadece.
Bazen,
kalabalıkta kalayım; erişmesin sesim bana.

Bazen,
seyirlerde kalayım diyorum;
unutayım varlığımı
Bazen,
seyretsin alem ne yapıp ettiğimi

Bazen diyorum ki
sarılayım hayata
Bi sürü rengim olsun, her çiçekten tadayım.
bazen ,
oldukça gri; öykünün sonundayım

Bazen diyorum ki
şöyle mi böyle mi olsun diye
artık konuşmayayım!

Uğurlama

2008-11-24T23:38:00.004+02:00

Gitme demiyorum sana; dön.
Ayağına dökülüyor gazellerim, giderken
Mevsimim sona dönüyor
Üşüyorum
(...)
Gitme demiyorum Yarim
Lakin, yakın dur uzakta bana
Ve tez denilen bi zamanda
Dön

Döngü

2008-11-23T02:30:00.004+02:00

Küçüktüm
Ellerimi tutan yüzleri göremezdim
Ellerimi gözlerime siper yapmadan

Büyüdüm
Yüzlerini gördüğüm elleri tutmadım
Gözlerimi yüreğime siper yapmadan

Çoook büyüdüm
Ellerini tutuklarım yüzümü göremiyor
Ellerini gözlerine siper yapmadan

Gözlerine bakıyor yüreklerini görüyorum
Ellerini tutarken avucumda ısınan
Aslında yürekleri

2008-11-22T02:22:00.004+02:00

Foto:Ben

Fotoğrafa sıkma bi şiir düşeyim;)

Olmuş taht-ı revan, eskimiş postu

Pörsümüş endamı kalmamış dostu

Kesildi ümidi ağyardan; illaki Hak.

Nanköre çıktı adın, sen hele şu işe bak :P

Şair de ben. Breh breh...

2008-11-21T04:49:00.003+02:00

Aylar oldu (neredeyse yıl), biri msn hesabımı kırmış, üstelik kullanıyormuş. Yeni bi adres almak mevcut bi adresi kırmaktan daha kolay olabilirdi. Ama bi liste oluşturmak zaman alabilirdi. Sonra ortam samimiyeti artacaki mailler gelecek. Filan falan, baya emek gerekir. Eğer böyle bişeye şiddetle ihtiyaç duyan bi varlıksa "kırıcı" (!) benim msn adresimden iyisini bulamazdı, bravo ona. En son ulaşabildiğimde 250 okunmamış mail vardı kutuda (çoğu fw :P). Artık yazışmadığı bi sürü insan ... Yanılmıyosam 70 adres filan vardı. Bi de spaces ... Seni gidi miras yediiii ... Boğazında düğümlensin. Senden bi dileğim var, spacesi kapat, sonra gayrı mutlu ol :P Kırılmış eski adresimi kırmaya çalışmak çok sıkıcı! Üstelik bu işin eğer bi tekniği varsa ondan da bi halim. Hofff.

Bel Fıtığınıza Ulaşabilirsiniz:P

2008-11-21T04:17:00.002+02:00

Reşadiye / Tokat

2008-09-23T05:35:00.003+03:00

Ne şarkı duyası var yazılarımın, ne şarkılarımın yazı çağırası.Burda yazmak uzakta kaldı. Şarkı dinlemek gibi.

Neden kaldırdım örtülerini kanepelerin, dolapların? Neden havalandırdım hücremi?

Belki burda yazmak yakın olur, şarkı dinleyesi tutar içimin. Belki de şarkısız yazmayı öğrenirim.

Kimbilir ...

2007-06-02T17:40:00.000+03:00

AYRIK OTLARI

2007-05-03T12:10:00.000+03:00

Sonra bir gün geri dönünce, ıssızlaştığını düşünürsün şen bahçenin. Bahçıvan terkederse bahçeyi ... Oysa bi bahçıvan olamadığını da bilirsin. Pişman olmak en kolayı. Var mı yürek; ayrık otlarını koparacak. Ayrık otları tam olarak bunun içindir. Bitmiş, çok geç kaldım dediğin anda başlarken yapılacak en köklü şey olma cinsindendir ayrık otları. Ayrık otları aynı zamanda kendinden uzaklaştıkça nasıl olduğunu görme imkanı sağlar. daha bi sürü faydası vardır ayrık otlarının. Uğraşmak istemediğin zaman dilimlerini doldururlar, nazlanmadan. Senden yana bi emek, dolayısıyle bi sahiplik olayı yoktur o mekanda; ne ki boş kalmamış olur. Ayrık otları içindeki mücadele potansiyelini açığa çıkarır. Ayrık otları hırs nasıl bişeymiş tam olarak ve 3 boyutlu izahıdır. Ayrık otları başkalarının bahçelerinde ( sadece başkalarının bahçeleri ama ) yeşil bi manzaradır. Yaşam sebebidir ayrık otları. Başka ne kaldı yapcak dediğin anda, bahçeni ondan koruma gibi bi sebeb edindirirler. Hayat zaten budur; Güzellikleri ayrık otlarından koruyup çoğaltma gayreti. Ayrık otları kanserdir. ayrık otları istiladır. Ayrık otları gaflet neleri ne hale getirir, sıkı bi manzarasıdır. Ayrık otları kışın bile uyumayan karıncadır. Ayrık otları çimlerin nezaket zerafet, çıtkırıldılığıma inat, teklifsiz ve çoşkunlukla orada olandır. Sonra ayrık otları satın alınmazlar. Küçük bi parçası bulaştımı hayatınıza koca bi bahçeyi saracak ayrık otu edindiniz demektir. Koca bi ömrü bitirecek mücadele ...
Şimdi bodruma iniyoruz. Kazma, kürek, elarabası ... Bahçe korunmaya değer olandır.

*Bu yazının müziği: Aslında ben aslının "öyle uzak ki yerim uzakları aşıyor. Bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor" güzelliğini mırıldanıyordum içimden içimden" Enya sessiz kalmadı ama. One by one, last of the mohicans, galdiator vs. vs.

...

2007-04-26T14:03:00.000+03:00

Sonra, geri dönünce " ben geldiiim" sesine, kapıya koşturup sevinçle mukabele edecek kişiler bulmak istiyor insan. Böyle bi vefa hakedilir sadece di mi:) Belki de hiç bişi yokmuş gibi devam etmeli.

Özledim Ki Ben Burayıııı

2006-12-11T16:56:00.000+02:00

Uzuuun bi zaman oldu di mi. Artık komşu filan kalmamıştır belkide:( Ben vefalı bi kaç kişi biliyorum ama;) Hani ölsem bile ölmesin blogum deyu arada bakınıp gidecek birileri...:) Gaza getirme cümnleleri. Bi kaçınız evt ben onnardanım dediyseniz işte, düştünüs ağımaa:P Şimdi yinee ayrılııık. Amaaan ayrılııık.
Burası bi kafe. Hiç tanımadığım şarkılar duyuyorum:( İçimdeki şarkılar ise bu ara 0-6 yaşa hitapediyo:) Meselaaa, Bir gün annne örümceeek duvara tırmanmııış. yağmur yağmıış onu ıslatmııış. rüzgar esmiiiş onu fırlatmıış. güneeş açmış onu kurutmuş. Güneş aç mış onu kurutmuş. gü neş aç mış onu kurut muş... Tamalamaya zmn kalmadı:) Bu yazının müziği de o olsun:P Sevgi ve slmlar blogger komşucuklarım;)

Teselli

2006-07-14T20:41:00.000+03:00

Ben önden geldim. Hemen burda olmak diledim. Sonra güneşte gelecek. Daha sonra hayatın rengini değiştirecek tebessümler de gelecek. Denizin kokusu, toprağın nemi, sabrın ferahlığı, tevazunun genişliği... hepsi gelecek. Biz diyeceğimiz bi birlikteliğimiz olacak. İçiçe geçecek varlıklarımız. Bakışlarımız keskinleşecek. Ayaklarımız sabitlenecek. Gelecekler. Hepsi gelecek. Ben sadece erken geldim.
Şimdi habire uyuyorum ya, onlar gelince uzayacak geceler. Uyku tutmayacak muhabbete aşık gözlerimiz. Yıldızlar, ay ışığı... gece denilince ne varsa cümle içinde geçen, hepsi, hepsi gelecek. Başlarımız sukunetin yumuşak kucağında, başlarımızı okşayacak rayihası merhametin. Gelecek. Gelecek sabırla, merhametle, bereketle gelecek. Zıt ihtimaller koymuyorum içime. yokluklarındaki kuraklık hayat suyundan bi hal, kavuracak az gecikseler. Koca bi kaya gibi susuz, koca bi kaya gibi dokunsa rüzgarlar kum olup dağılacak gibi köksüzleşeceğim. Bizsiz kalacak çürüyecek ruhumdaki tohumlar. Zıt ihtimaller koymuyorum içime, onlar arkadan gelecek.
Ben erken geldim. Gelirken bizsiz olmanın ne kötü olacağını düşündüm. Kendimin ellerinde boğulacağımı, gözlerime bakmaktan huzur duyamıyacağımı, ben denen zayıflığın, ben denen yokluğun, silikliğin, olma ihtimallerimi bir bir yutacağını... Gelirken bi çift pabucun sürüdüğü toprağın nasipsiz tozunu yuttum. Umut denen bekleyiş dolu bi yolu tuttum. Benliği geçici bildim yani, bizliği sıla, yurt tuttum.

Yani ki gelecekler, uzak dursun sair zayıflıklar, biz yolcusundan.

Yazının şarkısı: Wild Child/enya

2006-07-12T16:23:00.000+03:00

Elimde tutamayacağım zaman, bi yere bağlamaktan bihal olunca türlü renk, şirinlik geliyo elime. Bazende o kadar çok o kadar yerleşikmiş gibi oluyor ki güzeller, olmayacakları bi zaman gelmiyo hatırıma. Sonra gidiyorlar. Pişman oluyor insan. Bi fırsatı kaçırmış gibi oluyor. Çok pişman oldum belkide böyle şeyler için. Şimdi de olduğum oluyodur. Düşününce bi güzelin düşü yanıltıyodur belki de diyorum. Yani elimde kalem olsa da belki yazacak bişiy diildir zihnimde şık bulduğum o cümle. Bi kareye girince içinden baktığım zerafet silikleşecektir. Onu böyle bi çaba içinde silikleştirerek kaybetmedikçe, ben hep onu kaçırdım sanacağım ama. Oysa sık oluyor. Çok şey anlatabilirim dediğimde zırvalıyorum. Uzun uzun yazacağım dediğimde hiç bişiy yazamıyorum. Tutabileceğim, bağlayabileceğim an sandığım an, aslında bi uzaklık kayıp anı olabiliyor. Öyle yani, böyle böyle şeyler bunlar. Çok fazlalar. Hep aklıma geliyolar. Sonrada bi tembellik geliyo üstüme, hiç bişiyi yaklamak gibi aslında manyakça denebilecek o saçma salak, abuk subuk gayret içine girmiyorum. Şimdi ne olcak gibi bi seyir durumu oluyo sonrası. İçinde yaşadığım hayatı çenemi ellerime dayayıp heyecanla seyretmek, mezkur hayatımın içinde aslında benim olmayacağı hak olanları yakalamak, kaçırmaya hayıflanmak kadar garip. Sonra bi de ben aslında gezmek istiyorum. Şu kaplıkayaya tırmanmak istiyorum. Ama yalnız gidemem:( Bide ece yemek istiyorum. Ama tophanede duvardan aşağı ayaklarımızı sarkıttığmız arkadaşımla. Belki de o kadar istemiyorum. Şunu istiyorum demek bile istemiyorum ya da. Bişiy istemek peşi sıra bi sürü şeyi istemeyi sürüklüyo. Bu öyle yorucu ki. Yazmak da istemiyorum artık. Bunları dönüp dönüp ben okuycam:) Gerçi yazmak için yeterli bi sebeb. Ama birilerini üzdümmü ki, bazılarına ne oldu filan gibi beni komplekse sokan, güven sıkıntısı duyduğum anlara sebeb oluyo böle yalnız okumak için yazmak. Okumaya ise değmiycek bişiy yoktur. Her yazının bi layığı vardır yani. Bu da muhtemelen sadece benim:) Caanım beeniiim. Sonra da işte içerden Şanlıurfalı satıcısının cantık olduğunu iddia ettiği, ama bence daha çok kıymalı pide formundaki malzemenin kokusu geliyo. Kutsalla muhabbet ediyolar sofra başı. Uykum geliyo benim bu sesten. Sonra ramle ağlarmı ki diyorum içimden kulaklığı alsamda şu şarkıyı hakkıynan duysam bi. Bi de diyorum ki, adam gibi söyleyince, bi kere de söylesen ne çok dinleyenin oluyo. Özlemde kızbaşına baya bişi yapmış. Ne saçma ne demek kız başına ya. Ama şarkı güzel. Neyse işte. Ahhada gitti böcek. publish post yabıcam. dinnicem.

Hakikat Söz İse...

2006-05-23T18:24:00.000+03:00

بِسْمِ اللّهِ الرّحْمنِ الرّحِيمِ

اِذْ نَادَى رَبَّهُ اَنّىِ مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ

Sabır kahramanı Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm'ın şu münâcâtı, hem mücerreb, hem te'sirlidir. Fakat âyetten iktibas suretinde bizler münâcâtımızda رَبِّ اَِنّىِ مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ demeliyiz. Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm'ın meşhur kıssasının hülâsası şudur ki:
Pek çok yara, bere içinde epey müddet kaldığı halde, o hastalığın azîm mükâfatını düşünerek kemal-i sabırla tahammül edip kalmış. Sonra yaralarından tevellüd eden kurtlar, kalbine ve diline iliştiği zaman, zikir ve mârifet-i İlahiyyenin mahalleri olan kalb ve lisanına iliştikleri için, o vazîfe-i ubûdiyete hâlel gelir düşüncesiyle kendi istirahatı için değil, belki ubûdiyet-i İlâhiyye için demiş: "Ya Rab! Zarar bana dokundu, lisanen zikrime ve kalben ubûdiyetime hâlel veriyor." diye münâcât edip, Cenab-ı Hak o hâlis ve sâfi, garazsız, lillâh için o münacatı gâyet harika bir surette kabûl etmiş. Kemal-i âfiyetini ihsan edip envâ-i merhametine mazhar eylemiş.
Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm'ın zâhirî yara hastalıklarının mukabili bizim bâtınî ve ruhî ve kalbî hastalıklarımız vardır. İç dışa, dış içe bir çevrilsek, Hazret-i Eyyub'dan daha ziyade yaralı ve hastalıklı görüneceğiz. Çünki işlediğimiz herbir günah, kafamıza giren herbir şüphe, kalb ve ruhumuza yaralar açar. Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm'ın yaraları, kısacık hayat-ı dünyeviyesini tehdid ediyordu. Bizim mânevî yaralarımız, pek uzun olan hayat-ı ebediyemizi tehdid ediyor. O münâcât-ı Eyyubiyeye, o Hazretten bin defa daha ziyâde muhtacız. Bahusus nasılki o Hazretin yaralarından neş'et eden kurtlar, kalb ve lisanına ilişmişler; öyle de; bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan hasıl olan vesveseler, şübheler (neuzûbillâh) mahall-i îmân olan bâtın-ı kalbe ilişip îmânı zedeler ve îmânın tercümânı olan lisanın zevk-i ruhânîsine ilişip zikirden nefretkârâne uzaklaştırarak susturuyorlar. Evet günah kalbe işleyip, siyahlandıra siyahlandıra tâ nur-u îmânı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah istiğfar ile çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir mânevî yılan olarak kalbi ısırıyor.
Meselâ: Utandıracak bir günâhı gizli işliyen bir adam, başkasının ıttılaından çok hicab ettiği zaman, melâike ve ruhaniyatın vücudu ona çok ağır geliyor. Küçük bir emâre ile onları inkâr etmek arzu ediyor. Hem meselâ: Cehennem azabını intaç eden büyük bir günahı işliyen bir adam, Cehennem'in tehdidatını işittikçe istiğfar ile ona karşı siper almazsa, bütün ruhuyla Cehennem'in ademini arzu ettiğinden, küçük bir emâre ve bir şüphe, Cehennem'in inkârına cesaret veriyor. Hem meselâ: Farz namazını kılmayan ve vazîfe-i ubûdiyeti yerine getirmiyen bir adamın küçük bir âmirinden küçük bir vazîfesizlik yüzünden aldığı tekdirden müteessir olan o adam, Sultan-ı Ezel ve Ebed'in mükerrer emirlerine karşı farzında yaptığı bir tenbellik, büyük bir sıkıntı veriyor ve o sıkıntıdan arzu ediyor ve mânen diyor ki: "Keşki o vazîfe-i ubûdiyeti bulunmasa idi." Ve bu arzudan bir mânevî adâvet-i İlâhiyeyi işmam eden bir inkâr arzusu uyanır. Bir şübhe, vücûd-u İlâhiyeye dair kalbe gelse, kat'î bir delil gibi ona yapışmaya meyleder. Büyük bir helâket kapısı ona açılır. O bedbaht bilmiyor ki: İnkâr vasıtasiyle, gâyet cüz'î bir sıkıntı vazife-i ubûdiyetten gelmeye mukabil, inkârda milyonlar ile o sıkıntıdan daha müdhiş mânevî sıkıntılara kendini hedef eder. Sineğin ısırmasından kaçıp, yılanın ısırmasını kabul eder. Ve hâkeza.. bu üç misâle kıyas edilsin ki بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ sırrı anlaşılsın.
Musîbet ve hastalıklarda insanların şekvâya üç vecihle hakları yoktur.
1) Cenab-ı Hak, insana giydirdiği vücud libâsını san'atına mazhar ediyor. İnsanı bir model yapmış, o vücud libâsını o model üstünde keser, biçer, tebdil eder, tağyir eder; muhtelif esmâsının cilvesini gösterir. Şâfi ismi hastalığı istediği gibi, Rezzak ismi de açlığı iktiza ediyor. Ve hâkeza... مَالِكُ الْمُلْكِ يَتَصَرَّفُ فِى مُلْكِهِ كَيْفَ يَشَاءُ
2) Hayat; musîbetlerle, hastalıklarla tasaffi eder, kemal bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder; vazife-i hayatiyeyi yapar. Yeknesak istirahat döşeğindeki hayat, hayr-ı mahz olan vücuddan ziyade, şerr-i mahz olan ademe yakındır ve ona gider.
3) Şu dâr-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dâr-ı hizmettir; lezzet ve ücret ve mükâfat yeri değildir. Madem dâr-ı hizmettir ve mahall-i ubûdiyettir; hastalıklar ve musîbetler, dinî olmamak ve sabretmek şartıyla o hizmete ve o ubûdiyete çok muvafık oluyor ve kuvvet veriyor. Ve herbir saati, birgün iba'det hükmüne getirdiğinden şekva değil, şükretmek gerektir. Evet ibâdet iki kısımdır: Bir kısmı müsbet, diğeri menfî. Müsbet kısmı malûmdur. Menfî kısmı ise, hastalıklar ve musîbetlerle musîbetzede zaafını ve aczini hissedip Rabb-ı Rahîmine ilticakârane teveccüh edip, onu düşünüp, ona yalvarıp hâlis bir ubûdiyet yapar. Bu ubûdiyete riya giremez, hâlistir. Eğer sabretse, musîbetin mükâfatını düşünse, şükretse, o vakit herbir saati bir gün ibâdet hükmüne geçer. Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hatta bir kısmı var ki, bir dakikası bir gün ibâdet hükmüne geçer. Hatta bir âhiret kardeşim, Muhacir Hâfız Ahmed isminde bir zatın müdhiş bir hastalığına ziyâde merak ettim. Kalbime ihtar edildi: "Onu tebrik et. Herbir dakikası birgün ibâdet hükmüne geçiyor." Zaten o zat sabır içinde şükrediyordu.

Her insan geçmiş hayatını düşünse, kalbine ve lisanına ya "ah" veya "oh" gelir. Yâni ya teessüf eder, ya "Elhamdülillah" der. Teessüfü dedirten, eski zamanın lezâizinin zevâl ve firakından neş'et eden mânevî elemlerdir. Çünki zeval-i lezzet elemdir. Bazen muvakkat bir lezzet, daimî elem verir. Düşünmek ise o elemi deşiyor, teessüf akıtıyor. Eski hayatında geçirdiği muvakkat âlâmın zevâlinden neş'et eden mânevî ve daimî lezzet, "Elhamdülillâh" dedirtir. Bu fıtrî hâletle beraber, musîbetlerin neticesi olan sevab ve mükâfat-ı uhreviye ve kısa ömrü, musîbet vâsıtasıyla uzun bir ömür hükmüne geçmesini düşünse sabırdan ziyade, şükreder. اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ سِوَى الْكُفْرِ وَالضَّلاَلِ demesi iktiza eder. Meşhur bir söz var ki: "Musîbet zamanı uzundur." Evet musîbet zamanı uzundur. Fakat örf-ü nasta zannedildiği gibi sıkıntılı olduğundan uzun değil, belki uzun bir ömür gibi hayâtî neticeler verdiği için uzundur.
Cenab-ı Hakk'ın insana verdiği sabır kuvvetini evham yolunda dağıtmazsa, her musîbete karşı kâfi gelebilir. Fakat vehmin tahakkümüyle ve insanın gafletiyle ve fâni hayatı bâki tevehhüm etmesiyle sabır kuvvetini mâzî ve müstakbele dağıtıp hâl-i hazırdaki musîbete karşı sabrı kâfi gelmez, şekvaya başlar. Âdeta (hâşâ) Cenab-ı Hakkı insanlara şekva eder. Hem çok haksız bir surette ve divanecesine şekva edip sabırsızlık gösterir. Çünki geçmiş herbir gün, musîbet ise zahmeti gitmiş rahatı kalmış; elemi gitmiş, zevalindeki lezzet kalmış; sıkıntısı geçmiş, sevabı kalmış. Bundan şekva değil, belki mütelezzizane şükretmek lâzım gelir. Onlara küsmek değil, bil'akis muhabbet etmek gerektir. Onun o geçmiş fâni ömrü, musîbet vasıtasıyla bâki ve mes'ud bir nevi ömür hükmüne geçer. Onlardaki âlâmı vehim ile düşünüp bir kısım sabrını onlara karşı dağıtmak, divaneliktir. Amma gelecek günler ise madem daha gelmemişler; içlerinde çekeceği hastalık veya musîbeti şimdiden düşünüp sabırsızlık göstermek, şekvâ etmek, ahmaklıktır. "Yarın, öbür gün aç olacağım, susuz olacağım" diye bugün mütemadiyen su içmek, ekmek yemek, ne kadar ahmakçasına bir divaneliktir. Öyle de gelecek günlerdeki, şimdi adem olan musîbet ve hastalıkları düşünüp, şimdiden onlardan müteellim olmak, sabırsızlık göstermek, hiçbir mecburiyet olmadan kendi kendine zulmetmek öyle bir belâhettir ki, hakkında şefkat ve merhamet liyakatını selbediyor.

Elhasıl, nasıl, şükür, nimeti ziyadeleştiriyor; öyle de şekva, musîbeti ziyadeleştirir. Hem merhamete liyakatı selbeder. Birinci Harb-i Umumî'nin birinci senesinde, Erzurum'da mübarek bir zat müdhiş bir hastalığa giriftar olmuştu. Yanına gittim, bana dedi: "Yüz gecedir ben başımı yastığa koyup yatamadım." diye acı bir şikâyet etti. Ben çok acıdım. Birden hatırıma geldi ve dedim: Kardeşim, geçmiş sıkıntılı yüz günün şimdi sürurlu yüz gün hükmündedir. Onları düşünüp, şekva etme; onlara bakıp şükret. Gelecek günler ise, madem daha gelmemişler. Rabbin olan Rahmânirrahîm'in Rahmetine itimad edip, dövülmeden ağlama, hiçten korkma, ademe vücud rengi verme. Bu saati düşün; sendeki sabır kuvveti bu saate kâfi gelir. Divane bir kumandan gibi yapma ki: Sol cenah düşman kuvveti onun sağ cenahına iltihak edip ona taze bir kuvvet olduğu halde, sol cenahındaki düşmanın sağ cenahı daha gelmediği vakitte, o tutar, merkez kuvvetini sağa sola dağıtıp merkezi zaif bırakıp, düşman edna bir kuvvet ile merkezi harab eder." Dedim: "Kardeşim, sen bunun gibi yapma, bütün kuvvetini bu saate karşı tahşid et. Rahmet-i İlâhiyyeyi ve mükâfat-ı uhreviyeyi ve fâni ve kısa ömrünü, uzun ve bâki bir surete çevirdiğini düşün. Bu acı şekva yerinde ferahlı bir şükret." O da tamamıyla bir ferah alarak: "Elhamdülillah, dedi, hastalığım ondan bire indi."

Asıl musîbet ve muzır musîbet, dine gelen musîbettir. Musîbet-i diniyeden her vakit dergâh-ı İlâhiyyeye iltica edip feryad etmek gerektir. Fakat dinî olmayan musîbetler, hakikat noktasında musîbet değildirler. Bir kısmı ihtar-ı Rahmânîdir. Nasılki çoban, gayrın tarlasına tecavüz eden koyunlarına taş atıp, onlar o taştan hissederler ki: Zararlı işten kurtarmak için bir ihtardır, memnunane dönerler. Öyle de çok zâhirî musîbetler var ki: İlâhî birer ihtar, birer îkazdır ve bir kısmı keffâret-üz zünupdur ve bir kısmı gafleti dağıtıp, beşerî olan aczini ve zaafını bildirerek bir nevi huzur vermektir. Musîbetin hastalık olan nev'i, sâbıkan geçtiği gibi o kısım, musîbet değil, belki bir iltifat-ı Rabbanîdir, bir tathirdir. Rivayette vardır ki: "Ermiş bir ağacı silkmekle nasıl meyveleri düşüyor, sıtmanın titremesinden günahlar öyle dökülüyor."
Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm münâcâtında istirahat-ı nefs için dua etmemiş, belki zikr-i lisanî ve tefekkür-ü kalbîye mânî olduğu zaman ubûdiyet için şifa taleb eylemiş. Biz, o münacat ile -birinci maksadımız- günahlardan gelen mânevi ruhî yaralarımızın şifasını niyet etmeliyiz. Maddî hastalıklar için ubûdiyete mâni olduğu zaman iltica edebiliriz. Fakat mu'terizâne, müştekiyâne bir surette değil, belki mütezellilane ve istimdadkârâne iltica edilmeli. Madem Onun Rubûbiyetine râzıyız, o rubûbiyeti noktasında verdiği şey'e rıza lâzım. Kaza ve kaderine itirazı işmam eder bir tarzda "Ah! Of!" edip şekva etmek; bir nevi kaderi tenkiddir, Rahîmiyyetini ittihamdır. Kaderi tenkid eden, başını örse vurur kırar. Rahmeti ittiham eden, Rahmetten mahrum kalır. Kırılmış el ile intikam almak için o eli istimal etmek, nasıl kırılmasını tezyid ediyor. Öyle de: Musîbete giriftar olan adam, itirazkârâne şekva ve merakla onu karşılamak, musîbeti ikileştiriyor.
Maddî musîbetleri büyük gördükçe büyür, küçük gördükçe küçülür. Meselâ: Gecelerde insanın gözüne bir hayal ilişir. Ona ehemmiyet verdikçe şişer, ehemmiyet verilmezse kaybolur. Hücum eden arılara iliştikçe fazla tehâcüm göstermeleri, lâkayd kaldıkça dağılmaları gibi; maddî musîbetlere de büyük nazarıyla ehemmiyetle baktıkça büyür. Merak vasıtasıyla o musîbet cesedden geçerek kalbde de kökleşir, bir mânevî musîbeti dahi netice verir; ona istinad eder, devam eder. Ne vakit o merakı, kazaya rıza ve tevekkül vasıtasıyla izale etse, bir ağacın kökü kesilmesi gibi maddî musîbet hafifleşe hafifleşe kökü kesilmiş ağaç gibi kurur gider. Bu hakikatı ifade için bir vakit böyle demiştim:

Bırak ey bîçare feryadı, belâdan kıl tevekkül.
Zira feryad belâ-ender, hata-ender belâdır bil.
Eğer belâ vereni buldunsa, safa-ender, atâ-ender belâdır bil.
Eğer bulmazsan bütün dünya cefa-ender, fena ender belâdır bil.
Cihan dolu belâ başında varken, ne bağırırsın küçük bir belâdan, gel tevekkül kıl!
Tevekkül ile belâ yüzünde gül, tâ o da gülsün. O güldükçe küçülür, eder tebeddül.

Nasılki mübârezede müdhiş bir hasma karşı gülmekle: Adâvet musâlâhaya, husûmet şakaya döner, adâvet küçülür mahvolur. Tevekkül ile musîbete karşı çıkmak dahi öyledir.
Her zamanın bir hükmü var. Şu gaflet zamanında musîbet şeklini değiştirmiş. Bazı zamanda ve bazı eşhasta belâ, belâ değil, belki bir lütf-u İlâhîdir. Ben şu zamandaki hastalıklı sair musîbetzedeleri (fakat musîbet, dine dokunmamak şartiyle) bahtiyar gördüğümden, hastalık ve musîbet aleyhtarı bulunmak hususunda bana bir fikir vermiyor. Ve bana, onlara acımak hissini îras etmiyor. Çünki hangi bir genç hasta yanıma gelmiş ise, görüyorum; emsâllerine nisbeten bir derece vazife-i dîniyeye ve âhirete karşı merbutiyeti var. Ondan anlıyorum ki: Öyleler hakkında o nevi hastalıklar musîbet değil, bir nevi nimet-i İlahiyyedir. Çünki çendan o hastalık onun dünyevî, fâni, kısacık hayatına bir zahmet îras ediyor. Fakat onun ebedî hayatına faidesi dokunuyor, bir nevi ibâdet hükmüne geçiyor. Eğer sıhhat bulsa, gençlik sarhoşluğuyla ve zamanın sefahetiyle elbette hastalık hâletini muhafaza edemeyecek, belki sefahete atılacak.

(Yani ki;)
Cenab-ı Hak hadsiz kudret ve nihâyetsiz Rahmetini göstermek için insanda hadsiz bir acz, nihâyetsiz bir fakr derceylemiştir. Hem hadsiz nukûş-u Esmâsını göstermek için insanı öyle bir surette halketmiş ki, hadsiz cihetlerle elemler aldığı gibi, hadsiz cihetlerle de lezzetler alabilir bir makine hükmünde yaratmış. Ve o makine-i insaniyede yüzer âlet var. Herbirinin elemi ayrı, lezzeti ayrı, vazifesi ayrı, mükâfatı ayrıdır. Âdeta insan-ı ekber olan âlemde tecelli eden bütün Esmâ-i İlâhiye, bir âlem-i asgar olan insanda dahi o Esmânın umumiyetle cilveleri var. Bunda sıhhat ve âfiyet ve lezâiz gibi nâfi' emirler, nasıl şükrü dedirtir, o makineyi çok cihetlerle vazifelerine sevkeder. İnsan da bir şükür fabrikası gibi olur. Öyle de: Musîbetlerle, hastalıklarla, âlâm ile, sair müheyyiç ve muharrik ârızalar ile o makinenin diğer çarhlarını harekete getirir, tehyiç eder. Mahiyet-i insaniyede münderic olan acz ve zaaf ve fakr mâdenini işlettiriyor. Bir lisan ile değil, belki herbir âzânın lisaniyle bir iltica, bir istimdad vaziyeti verir. Güya insan o ârızalar ile, ayrı ayrı binler kalemi tazammun eden müteharrik bir kalem olur. Sahife-i hayatında veyahût Levh-i Misalî'de mukadderat-ı hayatını yazar, Esmâ-i İlâhiyyeye bir ilânnâme yapar ve bir Kaside-i Manzûme-i Sübhâniye hükmüne geçip, vazife-i fıtratını îfa eder.
2.i Lem'a'dan...
Said Nursi (R.h.a.)

Küçük Oğlancık

2006-03-21T22:55:00.000+02:00

Bir küçücük oğlancık bir gün okula başlamış
pek mi pek akıllıymış
okulu da pek büyükmüş
ama akıllı çocuk sınıfına dışarıdan
kestirme bir yol bulmuş
buna çok sevinmiş
artık okul ona kocaman görünmüyormuş

bir zaman sonra bir sabah
öğretmen demiş ki:
"bu gün resim yapacağız"
"ne güzel demiş çocuk
resim yapmasını pek severmiş
her türlüsünü de yaparmış
aslanlar, kaplanlar
tavuklar, inekler
gemiler,trenler,
mum boyalarını çıkarmış
ve çizmeye başlamış
ama öğretmen "durun "demiş,
"henüz başlamayın"
ve herkes hazır olana kadar beklemiş

"şimdi "demiş öğretmen
"çiçek çizmesini öğreneceğiz"
"iyi" demiş çocuk.
çiçek çizmeyi çok severmiş
ve pek güzellerini yapmaya başlamış
pembe, mavi, turuncu mum boyalarıyla
ama öğretmen " durun" demiş
size nasıl yapılacağını göstereyim.
yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizmiş
"işte " demiş öğretmen
"şimdi başlayabilirsiniz"

küçük çocuk bir öğretmenin resmine bakmış
birde kendininkine,
kendininkini daha bir sevmiş
ama bunu söyleyememiş
kağıdını çevirip
öğretmeninki gibi
yeşil saplı, kırmızı bir çiçek çizmiş.

bir başka gün
küçük çocuk sınıfa dışarıdan açılan kapıyı
becerdiğinde tam bir başına açmayı
şöyle demiş öğretmen
"bu gün çamurdan bir şey yapacağız"
" ne iyi " demiş çocuk.
çamurla oynamayı çok severmiş.
herşeyi yapabilirmiş onunla
yılanlar, kardan adamlar,
filler, fareler,
arabalar, kamyonlar,...
başlamış çamuru yoğurup, sıkıştırmaya

ama "durun" demiş , daha başlamayın
ve beklemiş hazır olmasını herkesin
"şimdi" demiş öğretmen
" bir çanak yapacağız"
"güzel demiş çocuk
çanak yapmasını severmiş
ve başlamış yapmaya
boy boy, şekil şekil çanaklar
ama öğretmen "durun" demiş
"size nasıl yapılacağını göstereyim"
göstermiş herkese bir büyük çanağın nasıl yapılacağını
işte demiş öğretmen
artık başlayabilirsiniz
küçük çocuk bir öğretmenin çanağına bakmış
bir de kendinkine
kendininkini daha bir sevmiş
ama bunu söyleyememiş
toprağını yeniden yuvarlayıp
yapmış öğretmeninki gibi
derin bir çanak

ve çok geçmeden
küçük çocuk öğrenmiş beklemeyi
izlemeyi
ve her şeyi öğretmen gibi yapmayı
ve çok geçmeden
başlamış kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya
ama birdenbire
küçük çocuk ve ailesi
taşınıvermişler başka bir eve
başka bir şehire
ve çocuk gitmiş başka bir okula

bu okul daha büyükmüş öbüründen
kestirme yoluda yokmuş dışarıdan
büyük basamakları çıkmak
ve uzun koridorlardan geçmek
gerekmiş sınıfa kadar
ve daha ilk gün demişki öğretmen:
" şimdi resim yapacağız"
güzel " demiş çocuk ve beklemiş öğretmenin ne yapacağını söylemesini
ancak öğretmen bir şey söylemeden
başlamış dolaşmaya
küçük çocuğa gelince durmuş
sormuş " resim yapmak istemiyor musun?"
"istiyorum " demiş çocuk
"ne yapacağız?"
"ne istersen " demiş öğretmen.
"istediğim renk mi ?" diye sormuş çocuk
"istediğin renk" demiş öğretmen
"herkes aynı resmi yaparsa
ve aynı renkleri kullanırsa ,
kimin ne yaptığını
ve neyin ne olduğunu nasıl anlarım ben"
" bilmem" demiş çocuk
başlamış çizmeye
yeşil saplı, kırmızı bir çiçek...

Halen Buckley (Çev. J. Onur)

Alıntı yapmaya alıştım:) Bu şiiri tam metin bulamamıştım. Sağolsun dayı torunum aziz kardeşim Leman;)

Hollanda'ya Hoş Geldiniz!

2006-03-13T19:18:00.000+02:00

"Çok kez özürlü bir çocukla yaşamanın ve onu yetiştirebilmenin nasıl bir duygu olduğu sorusuyla karşılaşıyorum. Böyle bi tecrübesi olmayan kişilerin bu duyguyu anlayabilmesi için onlara şunu anlatıyorum:
Çocuk sahibi olmayı düşünmek, düşlenen bir İtalya seyahatini planlamak gibidir. İtalya hakkında kitaplar satın alır ve şahane planlar yaparsınız. Kolesium, Michelangelo, Pisa kulesi ve Venedik'teki gondollar ... İtalyanca konuşmaya bile başlarsınız. Herşey size çok heyecanlı gelir.
Büyük bi sevinç, heyecan ve sabırsızlıkla beklediğiniz gün gelir.
Bavullarınızı hazırlar ve yola çıkarsınız.
Saatler sonra uçağınız iner. Hostesiniz size " Hollanda'ya hoş geldiniz" der.
"Hollanda" diye yarı hıçkırıklı bi ses çıkar ağzınızdan.
"Ne demek istiyorsun? Ben İtalya'ya gideceğimi söylemiştim!"
"Ben İtalya'da ineceğim."
"Hayatım boyunca ben İtalya'ya seyahati düşledim!"
Fakat bi uçuş hatası yüzünden uçak Holanda'ya inmiştir ve burada kalmak zorundasınızdır.
Burada unutulmaması gereken şey, geldiniz yerin korkunç ya da açlık ve hastalığın olduğu bir yer değil, sadece ve sadece değişik bir yer olduğudur.
Şimdi tekrar alışverişe çıkıp yeni kitaplar alıp, yeni bir dil öğrenmeli ve daha önce hiç karşılaşmadığınız insanlarla karşılaşmalısınız.
Dediğim gibi, sadece değişik bir yer. İtalya'dan daha ağır giden bir yaşam temposu var ve daha az şaşalı. Ama bir süre sonra kendinize gelip etrafınıza baktığınız zaman Hollanda'nın yel değirmenlerini, lalelerini, hatta Rembrant'ı bile farkedersiniz.
Ancak tanıdığınız herkes kendi İtalya seyahatleri ile öyle meşgullerdir ki hep italya'ya olan şahane seyahatlerinden söz ederler.
Belki de arada sırada kendinize şöyle dersiniz:
"Ben de oraya gidecektim. Ben de İtalya'ya seyahati planlamıştım."
Şu var ki İtalya'ya gidememiş olmak üzerinde bütün hayatınızı harcarsanız, Hollanda'nın çok özel ve harika özelliklerini değerlendirip, keyfine varamazsınız."
Emiliy Pearl Kingsley

Pek alıntı yapmıyorum aslında sayfalarımda.Bu hikaye özel geldi. Derste Hocamız okumuştu, özel eğitim dersinde. Sonra ben aldığım bi kitapda alıntı babından yazılı olduğunu gördüm. Siz de şey edersiniz die yazdımdı işte... okuyun bre:)

Anlam

2006-02-12T23:51:00.000+02:00

Ben biliyorum Onun buraya ne kadar yakıştığını. İçimi acıtan bi düşünce orda öylece, yalnız olduğunu bilmek. Ama biliyorum. Yıllarca hep böyleydi zihnimde. Yıllarca öyle olmasın artık;dileğim. Farkındayım, bi okuyucu içinm olmadı yazılanlar. ama farkındaysan fotoğraf da bi seyirci için çok anlamsız:)Benim yüklediğim anlamın sende de olması için Onun seninde olması lazım. O sadece benim;) Hehe:P Hiç bişi anlamdın di mi. Boş ver;)

Foto:Hacer:) (Çeçen diyo ki çalınmasın die adımı yazmalıymışım:) )

Biten Tatiller Ve Geri Dönen Yorgun Tatilciler:P

2006-02-03T14:25:00.000+02:00

Neydi bu leyyyn:P Yaz tatili gibi hiç bitmeyecek sandım:P AA ne ayıp hacer ,senin gibi cici bi kıza yakışıyo mu leyyn meyn. Cıkss. Tatiller insanın vücut fonksiyonlarını yavaşlatıyo. Veriyolar abicim kocaman tatiller. Yani atıyolar bizi engin tatillerin kucağına, sonra bi sabah zınk diye bitiveriyo enginmiş gibi görünene tembellik! Hedi kızım kalk çalış, oku, yaz, cız...Öğleye uzayan uykuları uykusuzluklara devşir bi süre:S Esne de esne. Bunca uzatınca tatili bi de tatilden çıkışa hazırlık devresi vermeliler bize:) Mesela ilk hafta yarım gün okul olabilir. Sonra saat saat artırsınnar falan.
Bu bi ısınma yazısıydı. Bazılarının zannedip sevinç çığlıkları attığı gibi ölmedim:P Geliceğimdir arada sırada;) Selam dostlarım, yan pencereler dolusu blogcu yoldaşlarım:)

10 küçük mutlukluk mu? Mutluluklar hep büyüktür oysa...

2005-12-19T22:11:00.000+02:00

Hiç mutluluk hatırlıycak durumda diil gibiyim:) Hastayım ve az önce biri canımı sıktı. Mızmız haceer! Tamam, yazıyorum Emine.Böööö!
1- Ben bişiy yaparken kimse bana bulaşmıyınca mutlu oluyorum (ama küçük sayılmaz)
2- Kumsalda olmayı seviyorum. Bağıra bağıra şarkı söylemeyi:) Denizin içinde olmayı yazmıyım, çünkü o fazla büyük bi mutluluk:)
3- Hatırlanmak da mutlu ediyo.
4- Çikulata yemek ( bu da küçük diil kiiii)
5- Çizgi flim seyretmek ve bunu kimse kanalı değiştirmeden, birileri gelip seyri muhabbetler, istihzalar vs ile bölmeden tamamlayabilmek!
6- Fotoğraf çekerken mutlu oluyorum
7- Fotoğrafları bastırdıktan sonra da mutlu oluyorum.
8- Biri beni arıyınca mutlu oluyorum
9- biri mail yollıyınca da oluyorum.
10- Hatta inanamazsın, biri bloga yorum ekliyince, biri msn de ileti yollıyınca bile mutlu oluyorum! :)

Dedim ya canım sıkkın:S Hatırlayabildiklerim bunlar. Sensin sobe.

Cesur Civciv

2005-12-18T14:59:00.000+02:00

Dün akşam Cesur Civciv'i seyrettim:) Geçen sene reklamlarını gördüğümde gidecem filan demiştim. Reklamları güzeldi bence. Filimin başını da sevdim:) Nasıl başlıyacağına karar veremeyen bi adam vardı:P İlk yarıda baya güldüm aslında. Şu uzaylı meselesi hoşuma gitmedi ya. Başka bişi bulmalıymış senarist:) Bi de esas oğlanın sesini beğenmedim. Zaten de çok sıcaktı:S :) Mızmız ben. Güzeldi güzeldi. Ama bekledğim kadar diildi.

...

2005-12-15T19:32:00.001+02:00

Toprak ayaklarından tutup içine çekti. Toprak toprağa tutundu. Toprak toprağa karıştı. Geri döndü olmadığı zamana. (Belki de hiç olmadı.) Kokusunu kaybetmişti, bereketten bi hal, susuzluk sarmıştı. Çatlamıştı damar damar. Toprak olduğunu unutmuştu hazar.
Hatırlamak güzeldir evet. Ama hatırlamak acı da verir. Hatırlamak sancılıdır, yeniler çıkarır varlığından, değiştirir havayı. Hatırlamak genzini yakar insanın.
Kopunca ana parçadan, oldum sanmıştı. benim demişti. Varım demişti. Kopunca kaynağından kurur ya pınarlar... Çoşkun bi deli ırmak, kopuş noktasına değin delice savrulmuştu. Bitince zenginlik dediği tüm güzellikler, pınar pınar olmaklığından soyunmuştu.
Pınarsa susuz bi pınar denize düştü de. Topraksa çorak bi toprak toprağa karıştı de. Dönmek güzeldi. Dönülen evse, dönmek yeşertirdi adamı. Dönmek hatırlatırdı, yenilerdi, canlandırırdı varlığı. Dönmek, ana damara dayamak açlıklarını, içine çekmek , damara karışmak, damarlaşmak. Dönmek doğum gibi bi başlangıçtı, dönerek herkes başladı.
Gitmelerde savrulduysa bi süre, bi zaman serseri gezindiyse... Bi hayat kaldıysa kendinden uzakta , başkalığa alışmıştı.
Alışmak önce zordu. Önce uykusuz bitmez geceler, önce sabır bitiren yokluk dilekleri, topuk kaydıran isyanlar gibi çetin alışmak. Alışmak sonra uyuturdu ama. Sonra yumuşak bi döşek gibi müşfik, kendine çeker sarar ve unuttururdu kaygıları. Alışmak konaklatırdı kervanlar boyu yolcuları.
Toprak yakaladı ayaklarından, içine çekti. Hatırladı toprak, toprak olmaklığını. Toprak olmaya döndü. Alıştı toprak olmaya. Toprak toprak oldu. Toprak toprak öldü.

*Bu yazının şarkısı book of days.

Hocaam, hocaaaam.

2005-10-24T23:24:00.000+03:00

Hocam bilmezsiniz çalışmak ne zor bişiy uzakken her şeye. Bilemezsiniz ki bi öğrenci bi şeye nasıl uzak kalır. Ya da hangi öğrenci hangi şeye ne şekilde bi uzaklıktadır. Bilemezsiniz hocam bi defterin nasıl seraba bi bakışla, nasıl fersahlık dil çıkarıp nanik yapma vaziyetlerinde olabileceğini yan masa üstlerinden. Bilemezsiniz sıcak bi yatağa tercih edilemeyen, edilemeiyecek hiç ciddi bulunmayan bi ders çalışma zorunluluğunun vicdani rahatsızlığını. Sonra siz eşit mesafedeki pc ve kitap ikileminin nasıl çözümlenebileceğini de bilemeyebilirsiniz. Siz öğrencilikten soyunduktan beri öğrencilere dair (notlar, sınıf noları vb hariç:) ) hiç bişiy bilmemeye mahkum edildinizz:P elbette bilirsiniz ya resim tekniklerini, bi çocuk nasıl öle pat die büyür, bi msj nasıl zekr ediliveriri körpe dimağına, nasıl cıldırtılır bi çocuk:P nasıl sukunete davet edilir, nasıl renklendirilir kısa okul soluklanmaları, nasıl okunur bi çocuğun oyunsal msjları.. bilirsiniz el-hak. Nasıl yorulur bi çocuk, nasıl büyür minicik içinde, nasıl acır bi anda, nasıl kanar kocaman, nasıl ağlar, nasıl güler, büyümek nasıl bıktırıcı, nasıl eza olabilir, bunları da bilirmisiniz. Nasıl donar yok denilen ayazda. Ben bilmiyorum. İçimdeki adına yaşadığım pek çok şey bile zaman zaman yeni bişey gibi, misafirsel bi tazelikle görünebiliyor bana. Hocam anlamıyorum bazen içimdekini. Bazen çok abuk, çok gereksiz, çok yaşlı, hastalıklı, bazen çekilmiyecek kadar şımarık... olabiliyor.
yarın bi sınavım var hocam oyalamıyın beni:)
(devam ediceekk. az sonra diil:P )
Vaz geçtim ya, böle nie neden die birine yüklenmek bana hiç yakışmıyo:P Kaldı ki Hocamla aramda hiç bi sorun mevzu bahis diil:) Aksine "biliyorum biliyorum o da beni seviyoooo. Çoook çalışmam lazım çoook" lakırdıları yapıyorum. yani ki bu yazııı devam etmiycek, güncelliğini yitirmesi ve popüler bulunmaması sebebiynen:P İlgilenenlerin ilgisiz kalmaları tavsiye edilip, Allahtan cümlesi için sabır niyaz edilir:P

Vakıay-ı Hayriyye Ve Dahi Abur-cubur

2005-10-12T16:31:00.000+03:00

Bi keman ağlıyomuş. Bi vcd varmış cd yi açamıyomuş.Hoca demiş nie müziği ayarlamadınız filan. Sonra öğretmen bi ödev vermiş. Öğrenciler fazla mı büyükmüş, fazla mı küçükmüş bi ödev sorumluluğu için ya da... Küçükmüş sahne arkası.pano devriliyor gibi oluyormuş. Sahne fena diilmiş, ama yönetilmek istemiyomuş küçük sorumluluk sahibi büyükler. Ferdiyetçi ötüyolarmış isyan dalında. Müzik bile bulamıyolarmış bi masalı anlatan. Büyükler masaldan ne anlarmış ki. Masal için masumiyet lazımmış. İçten hesaplılık kaldırmazmış masallar. Böyle tipler bi masalın kötü kalpliler mahzeninde kötü sona mahkum olurlarmış. Üç elmadan bi tanesi bile düşmezmiş paylarına, kerevete de çıkamazlarmış. Yol uzunmuş. Okul uzak. Belediyeler hiç saate riayet etmiyolarmış geçit töreninde trafik akışının. Yağmur yağıyosa, bi de insanlar aynı zamanda dışarı çıkmayı düşünmüşlerse, kesinlikle görmezden geliyomuş otobüs şöförleri durakta bekleyen acelecileri. Aceleler bi şöförün canının isteğine takılıp düşüyomuş. Sınıftan içeri girerken hoca sesini ayarlayamayabiliyormuş. Öğrenci küçülsemi, Hocaya sırıtsamı, kimse yok gibi mi davransa bilemiyomuş. Bi günmüş, upuzunmuş ve karmaşıkmış. Yazınca daha da karışıyomuş her şey. Kelimelerin insafına bırakmamalıymış maziye düşen olayları. Öğrenciler demiş ki kimse kimseyi takmıyor hocam. Herkesin işi varmış. İş sahipleri toplanamamış koca bi hafta boyu. Toplananlar işsizler sınıfına kaydolmuş (muu). Oruç insanın kafasına vurabildiği gibi, eğer yüreğine inmemişse, parmaklarına da vurabiliyormuş. Yani yüreğe inmiyorsa oruç, tutan kişi ondan adam akıllı dayak yiyebiliyormuş. Sonra bi masalın masumiyyetinden anlayanların, bi masalın nasıl ses çıkardığını duaynların başına kocaman kocaman 100 puanlar düşmüş. O masalın müziği one by one imiş. bu yazının müziği ise last of the mohicans-promen mişş

Yaratıcı Çocuk Etkinlikleri, Ya da Kendini Ruhunun Kollarına Bırak;)

2005-10-05T11:26:00.000+03:00

:) Bu bizim bi dersimiz. Az sonra girecez o derse. Demiştim di mi, büyüklerin çocuklardan tek farkı belki de, sınırlarına hapsolmaları. Kaygılar eklendikçe insan büyümüş oluyor. Ayıp olur lar, ne derler fısıltıları, rezil olurum kaygıları, vs vs. Oysa hepsi güzel tadlar bunların. Yüzümün kızardığı anlarda mahcubiyyetsel bi tebessüm geliyoya hani aynı mekana, kendimi saçları keçi kulak tombul, haylaz bi çocuk sanıyorum. Yaşamak lazım. Bunları artık yaşayamam diye tavan arasına attıklarımız, asli zenginliklerimiz. Giderek öldürüyoruz hayatımızdan çıkardığımız duygularla kendimizi. Kaygıların zalim elleri yani, hayatımızı heyecanlı, güzel, keyifli kılacak şeylerin boğazındaki eller. Uff çekil bre, defol burdan:) İçimden geldiği gibi diyorum işte oh olsun. İçimdekine küsmüyorum. İçimdekine bayılıyorum;) İçimdekine sırtımı dönmüyorum. Kaldırım taşlarının ritmine kaptırıyorum ayaklarımı, kocaman pabuçlarım çizgileri aşsa da... :P Şimdi gideceğim. Az sonra ders başlıycak. Tüm smokinlere ölüüüm diycem:P Bilimum gravatları çekicem topaç yapıp sahiplerini. fırıl fırıl dünya ne güsel:P Abarttım di mi:) Tamam tamam bi dahaa yapmiycam, hemen nie kapatıyosun ki sayfayı. Yaratıcı çocuk etkinlikleri derken azıcık ileri gittim sanırım:P O zmn kendini ruhunun kolllarına bırak;)Gidiyorum. elele tutuştuk. Önce ruhum kaygıların sağına baktı, ben gamsız gamsız soldaki korkuları seyrettim.Kocaman, gürültülü ve zehirli gaz fışkırtan, komik canavarları:P sağa koşturdular bakışlarımı. İlerledik. Ruhum ellerimdeyken, ellerindeyken ellerim, zaten hep güvendeydik. Gidiyoruz işte, yollar bizim. Ve güvenlik dediğim şey sadece içimde.

Kaydı Düşüleeee!

2005-09-26T21:59:00.000+03:00

:) Geç kaldım deme, ölene dek geç değildir;) Benimse bişey onun için yapılanlar da geç olamaz. Bendeyse ... Canlıysa ... Canlıdır;)
Güzellikler setredilemez diyorum:) Güzellikler bulaşıcıdır çünkü. Her örtüye bulaşır, delip geçer, tutuklanamaz. Güzeller saklanamaz fazlaca. Çabucak sobe yerler;) Ben geçen gün ( hiçte bileee, geçmediiii :) ) İki güzel sobeledim, ve bi sürü güzellik! Şehirlere anlam veren güzeller vardır. Bi şehre anlam verdiler işte. Ketumum, accayip susukun parmaklarım şu ara, içimdekini ifşa etmeyecekler gibi:) Kısa bi cümle olsun: Çok sevdim, çok seviyorum, çok seveceğim sizi, bulaştığınız zamanı, bulunduğunuz mekanı.Emine, gülsüm,sevgiler.

Gelişigüzel-Gidişiharika:P

2005-09-21T18:05:00.000+03:00

Diyorum ki, yanlış yaptım. İçimdekini tutamadım ben. Hata ettim diyorum. Gözlerimi diktim gözlere pervasız. Kesinlikle hatalıyım. Hislerimi yargılamadım. Bi kaç sevgi salladırsaydım ruhumun dar ağacında şöyle bilimum duygularıma karşı, gör bak kimse sızmayı denermiydi dışına dünyamın. İçime kaçardı hepsi. Yumulur kalırdı böğrümde söylenmemişlikler. Boğazımda bağdaş kurardı cümleler. Yanlış yaptım özür dilerim herkesler! Kimseler bilmeyecek artık gözlerimi. Kimseler duymıyacak vıcık vıcık samimiyetlerimi. Herkes bi mezar sessizliğinde ziyaret edebilecek arefe günleri ölümcül ıssızlığımı.:) Bu gün canım sıkkın ya. Saçma sapan bi konunun içine düştüm. Anlamsız bi tartışmaya bulaştım yani. Anlamak istemediler. Nefislerinin paçalarını sıyırmak için, benim nefsimin paçasını bulaştırdılar:)) Görmek istemeyenden daha kör görmeyi kesinlikle istemeyen başka biridir. Ya ama şimdi ben gördüm die nie benimle uğraşıyolar. Gidin kirlerinizi başka yerde kusun kardeşiiiiiim. Bulaştırmayın dünyamı. Midem bulanıyo. Yeterince anlatılıyor kötü şeyler. Bişiy yapacaksak azıcık ümit bulammız lazım. Ah vah istemiyorum artık ya uzak durun benden. Kapatıcam artık gözlerimi işte. Göremiyceniz mütebessim duygularımı:P Oh olsun küstüüüüm.

Şarkı Dinliyoruuuuuuuuuummmmmm

2005-09-21T11:57:00.000+03:00

Ben sigara dumanının altında yana yana en sonunda kül olduuuuuuuum. Sen kibritin hiç yanmayan ucunda birnin hayatındaan geçmiş olduuuunn. Sadece dinlemiyorum farkındaysan, söylüyorum da:P

Ben Rüzgarım

2005-09-09T22:56:00.000+03:00

Sebebi yok rüzgarın, içime doldu. Sebebi yok. Neden demedim. Kucakladım serinliğini. Ruhuma taşıdığı rayihayı sevdim. Gonca gonca gül, ıtır, yasemin koktu.
Sebebi yok rüzgarın işte. İçimde buluverdim;kıpır kıpır rüzgardı. Niçin demedim. Benim içindi. Bana düştü rüzgar. Benim rüzgarımdı. Bilmiyorum zamanı. Belkide zaman rüzgardı.
Geleceğe uçurdu düşlerimi, poyrazdı. Fırtına oldu savurdu benliğimi; karayel... Sağanak sağanak akıttı gözlerimden içimin buzlarını; lodos! Sonra okşadı yumuşacık saçlarımı; meltem...
Sebebi yok rüzgarın içime doldu.
Sebebler aramıyorum. Sonuçlar kucaklıyor beni. Çepeçevre kuşatılıyorum. Niçin tutumaz beni. Neden kimse kim. Benim bi rüzgarım var. Hakikatli bi rüzgar ve bende! Ben rüzgarım belkide...

*Bu yazının şarkısı Özcan Deniz-Beni Affet.