Hocaam, hocaaaam.

Bu gün (artık dün oldu gerçi a ...) doğmuşum ben yıllaaar önce. Doğum günleri ve yıldönümlerini önemsemeyen bi aileden geliyorum. Geliyorum da ne demek, hala oradayım:) (yaklaşık olarak;) ) Sonra çevre değiştikçe başkalarından bulaşan mühimler silsilesinden olarak doğum günlerimi hatırlamaya başladım. Başkalarının doğum günlerini hatıramakta pek yetersizdim. Bundan sanırım, bu gün eşim dışında kimse doğum günümü hatırlamadı. Ah- vah değil, yazık değil bana:) Üzülmedim. Eşim fazlasıyla kıyak bi iyiki doğmuşun hediyesi verdi sağolsun, ondan mütevellit aklıma bile gelmedi doğumuma sevinenlerin azlığı:P Mumları ve o çatırtılı çubukları (adı neydi anımsamadım) yanan bi pastayla (hacısayid mamülü) salona girdi. Tek elinde kamera. Bi yandan da pastaya üfürmek isteyen kuzuyu iknaya çalışıyordu. Pasta bana kadar gelebilince -sağ salim(!)- kuzu akan salyalarıyla mumlara üfürmeye başladı. Bi kaç kez yaktık, söndürdü. Sonra bi dilim pasta yedi. O sırada hayatımın en büyük (maddi) hediyelerinden birini aldım. Siyah şık bi kutu açıldı, içinde bi tek taş göz kırpıyordu. Breh breh. Ben böyle biri değildim bea. Hala değilim. Sadece lakırdıyordum tek taş reklamlarını gördükçe. Lakırdıyı fazla mı kaçırmışım ne:P Hasılı sıradışı bi doğum yıl dönümüydü. 32 yaşına girmiş birinin hala doğumundan bahsetmekte ayrıca garip bi durum. Artık sis çökmüş anılarına teyze, ne doğumu:P Daha geç olmadan ölümü anma günleri, hatta saatleri tertib etmeli. Yollayanlar değil de, karşılayanlar iyi ki öldün desin diye:)